tag:blogger.com,1999:blog-66343734517949005422012-01-31T13:51:46.517+05:30பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-84179546094969120432012-01-19T22:48:00.002+05:302012-01-19T22:49:13.735+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">சில் நாட்களுக்கு முன்பு, இலக்கின்றி இணையத்தை மேய்ந்து கொண்டிருந்தபொழுது என் கண்ணில் தட்டுப்பட்ட ஒரு கட்டுரையில் படித்தது - "<b>உலகில் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் கண்டிப்பாக நேர்மறை/எதிர்மறை என்று இரு வேறு விதமான பக்ககங்கள் உண்டு</b>"..&nbsp; (ஆங்கிலத்தில் <span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">"Every man in this world has a positive &amp; negative side within them<b>"</b></span> என்று சொல்லலாம்)..&nbsp;</div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">உலகில் உள்ள மற்றவர்களை விட்டுவிட்டு என்னை மட்டும் முன்னிறுத்தி யோசித்துப் பார்த்தால், எனக்குள்ளும் அது போலானதொரு இரு வேறு பரிணாமங்கள் உண்டு என்பதுதான் உண்மை. ஆனாலும், அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதில் எனக்கு சங்கடங்கள் இருந்தது.. எங்கே, இப்படி ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டால்&nbsp; அந்த சிந்தனைகள் என்னை முழுமையாக ஒரு விதமான கீழ் நிலைக்கு (<span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">downgrade</span>) இறக்கிச்சென்று விடும் என்பது தான் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.. </div></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">பொதுவாகவே என் கோபத்தை நான் எப்பொழுதுமே வெளிக்காட்டிக் கொள்வதில்லை.. சில சமயங்களில் அதிகபட்சமாக எரிச்சல் அடைந்ததுண்டு.. அந்த சமயங்களில் கூட, கோபத்தை வெளிகாட்டிக் கொள்ளாமல் அதோடு அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறி விடுவேன்..<br /><br /></div><div style="text-align: left;">சமீபத்தில் எனக்கு நன்கு பரிட்சயமான ஒரு நபரிடம் விளையாட்டாக ஒரு விஷயத்தை பேச ஆரம்பித்து, அது வேறு ஒரு விதமாக வாக்குவாதத்தில் முடிந்தது.. அந்த தருணத்தில், நான் என்னுடைய கோபத்தை வெகுவாகவே வெளிப்படுத்தி விட்டேன்..&nbsp;</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">அந்த சம்பவம் நடந்த சில மணிகளுக்கு பின்பு யோசித்து பார்க்கையில், 'நானா இது போல் நடந்து கொண்டேன்' என்று ஆச்சர்யமாக உள்ளது.. எங்கள் இருவரது பக்கமும் தவறுகள் உண்டு.. அனால், என்னுடைய பக்கத்திலான தவறை நான் உணர்த்து கொண்ட பின்பும், அந்த நபரிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை..<br /><br />இங்கு - "கோபத்தை வெளிபடுத்தியது", "தவறு என் பக்கமும் உண்டு என்று தெரிந்தும் மன்னிப்பு கேட்க மறுப்பது", "அவரிடத்திலும் தானே தவறுள்ளது - முதலில் அவர் வந்து நம்மிடம் பேசட்டுமே.. - பின்பு நாம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்ளலாம்" என்பது போலான விஷயங்கள் தான் என் எதிர்மறையான பக்கத்தின் வெளிப்பாடு என்று நினைக்கிறேன்..</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">ஆம், <span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">I am no more an exceptional case for this</span>..&nbsp;</div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">என்னோடு பார்கின்ற/பழகுகின்ற அனைவரும் நான் எனது நேர்மறையான பக்கத்தை வெளிபடுத்தும் மனிதனாகவே காணப்படுகிறேன்.. அதே சமயம், எனக்குள்ளும் பலவிதமான எதிர்மறை சிந்தனைகள் உண்டு என்பது தான் உண்மை...&nbsp;</div><div style="text-align: left;">(இன்னும் வெளிபடையாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் - மேற்கூறிய விஷயங்களை தவிர்த்து பல விதமான வக்கிரமான சிந்தனைகள், அருவருக்கத்தக்க எண்ணங்கள், குரூரம்/வஞ்சம் போன்ற இயல்புகள் என்று பலவும் என்னுள் உண்டு).</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div>இதோ, சில நாட்கள் கடந்துவிட்டது..<br />"<b>ஒருவருக்கு நாம் தெரிந்தோ/தெரியாமலோ செய்கின்ற ஒரு காரியம் தப்பானது என்று உணர்ந்தால், அவரிடம் நாம் சென்று மன்னிப்பு கேட்க தாமதிக்கவோ தயங்கவோ கூடாது.. "என்னை மன்னித்து விடுங்கள்" என்று நாம் சொல்லும் அந்த வார்த்தைக்கு மிகவும் சக்தி அதிகம்.. அது பல இழப்புகளை காப்பாற்றி தரும்</b>" - என்று என் நேர்மறை பரிணாமம் என்னை வழிப்படுத்த முயல்கிறது.. இறுதியாக நேர்மறை எதிர்மறையை வென்று விடும் என்று நினைக்கிறேன்.. வென்று விட வேண்டும் என்பது தான் என் ஆசையும் கூட..<br /><br />இந்த விஷயத்தை பொதுப்படையாக பார்க்கபோனால் - என் எண்ணம் இதுதான்: "<b>மனிதர்களில் - இவர் நல்லவர், இவர் மிகவும் நல்லவர் என்று பல்வேறு விதமான அளவைகளில் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றனர் அல்லவா.. அந்த அளவை தீர்மானிப்பது யாதெனில் அந்த மனிதர் எந்த அளவில் தன் எதிர்மறை பக்கங்களை மறைத்து வாழ்கின்றார் என்பதை வைத்துத்தான்</b>"..<br /><br /><br />நன்றி!!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-8417954609496912043?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-64431058370088874102012-01-16T16:53:00.000+05:302012-01-16T16:57:34.853+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #351c75;">மகன்: அப்பா, நீங்க எங்க போறிங்கன்னு எல்லாம்&nbsp; நான் கேக்க மாட்டேன்..&nbsp; ஆனா திரும்பி வரும் போது எனக்கு ஏதாவது வாங்கிட்டு வாங்கப்பா..</div><div style="color: #351c75;">தந்தை: தம்பி, இது மாச கடைசிப்பா.. பாக்கெட்ல அஞ்சு பைசா இல்ல..</div><div style="color: #351c75;">மகன்: அஞ்சு பைசாவா? அப்படின்னா?</div><div style="color: #351c75;">தந்தை: அஞ்சு பைசாடா.. தெரியாதா?</div><div style="color: #351c75;">மகன்: தெரியாதுன்றதுனால தானங்கப்பா கேக்குறேன்.. </div><div style="color: #351c75;">தந்தை: ????</div><br />சில நாட்களுக்கு முன்னர், என் தெருவிலுள்ள ஒரு சிறிய கடையில் நின்று&nbsp; டீ குடித்துக் கொண்டிருந்தேன்..&nbsp; அப்போது கடையின் எதிரிலுள்ள ஒரு வீட்டில், நான் பார்த்த தந்தைக்கும் மகனுக்குமான உரையாடல் தான் இது..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://images04.olx.in/ui/9/52/60/1289731591_74225260_1-Pictures-of--1-Paisa2-Paisa3-Paisa5-Paisa10-Paisa20-Paisa-Coins-For-Sale-1289731591.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="198" src="http://images04.olx.in/ui/9/52/60/1289731591_74225260_1-Pictures-of--1-Paisa2-Paisa3-Paisa5-Paisa10-Paisa20-Paisa-Coins-For-Sale-1289731591.jpg" width="320" /></a></div><br />அந்தப்&nbsp; பையனுக்கு சுமார் பத்து வயதும், அவன் அப்பாவிற்கு சுமார் முப்பத்தியைந்து வயதும் இருக்கும்..&nbsp; முப்பத்தைந்து வயதான அந்த அப்பாவிற்கும், முப்பது வயதான எனக்கும் பரீட்சயமான ஐந்து பைசா, பத்து பைசா, இருபது பைசா போன்றவற்றையெல்லாம் கண்டிப்பாக அந்த சிறுவனுக்கு தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை..&nbsp; ஏன், இருபத்தைந்து பைசாவைக்கூட அவன் கண்டிருக்கமாட்டான் என்பது தான் எனது அனுமானம்..<br /><br />காலவோட்டத்தில் பல விஷயங்கள் நம்மை கடந்து போய்க்கொண்டே இருக்கிறது.. நான் முதன் முறையாக - தொலைபேசியில்&nbsp; பேசியது என்னுடைய பதிமூன்றாவது வயதில்.. கணிப்பொறியை நேரில் கண்டது என்னுடைய பதினைந்தாவது வயதில்.. முதன்முறையாக அதை இயக்க ஆரம்பித்தது என்னுடைய பதினெட்டாவது வயதில்.. காரில் பயணித்தது பதிமூன்றாவதுவயதில்.. அனால் இன்றைய இளம்/பால்ய வயதினர் மிகவும் வேகமாக பயணிக்கின்றனர்..<br /><br />இந்த வேகத்தைப் பார்க்கும்போது மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.. <br />என் சிறுவயதில் (எண்பதுகளின் இறுதி/தொண்ணூறுகளின் துவக்கம்) என்னுடன் வியாபித்திருந்த <span style="color: #351c75;">Orson&nbsp;Black &amp; White TV, VCR, "ராணி காமிக்ஸ், பூந்தளிர்" போன்ற பாலர் புத்தகங்கள், Promise</span><span style="color: #351c75;"> </span><span style="color: #351c75;">Tooth Powder, திரைப்படம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னர் போடும் நியூஸ் ரீல், தூர்தர்ஷனில் வாரா வாரம் ஒளிபரப்பாகும் ராமாயணம்/மகாபாரதம் தொடர்கள், "Gold Spot, Torino" போன்ற குளிர்பானங்கள், பண்டிகை காலங்களில் வீடிற்கு வரும் வாழ்த்து அட்டைகள், ஒரே தொடர்பு சாதனமாக அன்று அறியப்பட்ட கடிதம்/தந்தி, போக்குவரத்திற்கு பெரும்பாலும் உபயோகிக்கும் சைக்கிள் ரிக்க்ஷா/குதிரை வண்டி, மின்தடை நேரங்களில் கைகொடுக்கும் சிம்னி விளக்கு</span><i><span style="color: #6fa8dc;">,</span> </i>என்று<i> </i>பல பொருட்கள்/விஷயங்கள் இன்றைய இளம் தலைமுறையினருக்கு தெரிந்திருக்கக்கூட வாய்ப்பில்லை.. :-) <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://product-image.tradeindia.com/00649851/b/2/Carbonated-Soft-Drinks.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://product-image.tradeindia.com/00649851/b/2/Carbonated-Soft-Drinks.jpg" width="320" /></a></div>அந்நாளைய பணத்தின் மதிப்பு மிகவும் குறைவாகவே இருந்தது..&nbsp; ஊரில் இருந்த வரும் என் அப்பா, நான் சினிமா பார்க்கவேண்டும் என்பதற்காக என்னிடம் 10 ருபாய் குடுப்பார்.. நான் என் சித்தப்பாவை அழைத்துக் கொண்டு படத்திற்கு செல்வேன்.. ஹைக்ளாஸ் டிக்கெட் மூன்றரை ருபாய்/சைக்கிள் டோக்கன் எழுபத்தைந்து பைசா/பாப்கார்ன் பாக்கெட் ஒரு ருபாய் என்று அந்தப் பத்து ரூபாயில் சௌகர்யமாக படம் பார்த்துவிட்டு அதிலும் ஒன்னேகால் ருபாய் சேமிப்பேன்.. சில் மாதங்களுக்கு முன்பு நான் குடும்பத்தோடு படம் பார்க்கவேண்டுமென்று ஐந்து டிக்கெட் இணையத்தில் முன்பதிவு செய்தபோது ஆனா செலவு அறநூறு ருபாய் (டிக்கெட் ஒன்றிற்கு நூற்றி இருபது ருபாய் வீதம்).. இந்த செலவு டிக்கெட்டிற்கு மட்டும்தான்.. வீட்டிலிருந்து காரில் சென்ற பெட்ரோல் செலவு, இடைவேளையில் வாங்கித்தின்ற தின்பண்டங்கள் என்று கணக்கிட்டால் குறைந்தது எண்ணூறு ருபாய் வரும்.. இருவர் சென்றிருந்தால் தோராயமாக ஆகியிருக்கும் செலவு முன்னூறு ருபாய்.. 1990-ல் ஆன எட்டேமுக்கால் ரூபாய் செலவையும், 2011-ல் ஆன முன்னூறு ரூபாயையும் ஒப்பிட்டால் கிட்டத்தட்ட முப்பத்திநான்கு மடங்கு அதிகம்.. :-)<br /><br />இன்னும்கூட ஒரு விஷயத்தை பகிரலாம் இங்கு.. எங்கள் ஊரான திண்டுக்கலில் அன்று தேன்மிட்டாய் என்ற ஒரு தின்பண்டம் ஐந்து பைசாவிற்கு இரண்டு கிடைக்கும்.. (அதுவே மதுரையில் ஐந்து பைசாவிற்கு ஒன்று மட்டுமே கிடைக்கும்).. என் பிறந்த நாளன்று எனக்கு கிடைத்த ஒரு ரூபாயை எடுத்துக்கொண்டு தேன்மிட்டாய் வாங்க கடைக்கு சென்றேன்.. பத்து பைசாவிற்கு நான்கு மிட்டாய் வாங்குவதுதான் என் எண்ணம்.. கடைக்காரரிடம் சென்று ஒரு ரூபாயை கொடுத்துவிட்டு தேன்மிட்டாய் கேட்டேன்.. ஆனால், பத்து பைசாவிற்கு தான் வேண்டுமென்று சொல்ல மறந்துவிட்டேன். அவர், நான் ஒரு ரூபாய்க்கும் தேன்மிட்டாய் கேட்கிறேன் என்று ஒரு பெரிய தினத்தந்தி பேப்பரை எடுத்து காட்டிக்கொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்.. (அன்று பிளாஸ்டிக் பை கலாசாரம் ஆரம்பித்திருக்கவில்லை தமிழ்நாட்டில்).. பின் ஒருவாறு, பத்து பைசாவிற்கு மட்டும் குடுத்தால் போதும்&nbsp; என்று சொல்லி வாங்கிவந்தேன்.. :-)<br />அன்று தான் எனக்கு ஒரு ரூபாயின் பெருமை தெரிந்தது.. "ஒரு ரூபாய்னா இவ்வளோ பெருசான்னு" எனக்கு அந்த ஆச்சர்யம் அடங்க சில நாட்கள் பிடித்தது.. :-)<br /><br />நன்றி!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-6443105837008887410?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-84466506181531687892012-01-09T22:38:00.000+05:302012-01-09T22:44:21.899+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">"அறை எண் 305 -ல் கடவுள்", திரைப்படத்தில் கடவுளும் பகுத்தறிவாளனும் மேற்கொள்ளும் விவாதம் கலந்த ஒரு உரையாடல் காட்சி மிகவும் அழகாக படமாக்கப்பட்டிருக்கும்..<br /><br />இந்தக் காட்சியில், நாத்திகனுக்கு தன்னுடன் இருப்பது கடவுள் தான் என்பது தெரியாது.. காரணம் - கடவுளானவர் தன் அடையாங்களை இழந்துவிட்டு நம்மை போல் ஒரு சராசரி மனிதனாக வாழ்ந்துகொண்டிருப்பார் அந்தத் தருணத்தில்.. <br />&nbsp;<object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/s5YFCWRGsVw?version=3&amp;feature=player_detailpage"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/s5YFCWRGsVw?version=3&amp;feature=player_detailpage" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="640" height="360"></object><br /><br />"கடவுள் என்பது யார்? அவர் இருக்கிறாரா இல்லையா?அவர் மனிதருக்கு தேவையா? தேவையெனில் எந்த விதத்தில்?" என்று பல விஷயங்களை மிகவும் கவனமாக இயக்குனர் சிம்புதேவன்&nbsp; கையாண்டிருப்பார்..<br /><br />என்னுடைய புரிதலின்படி, இந்த விவாத காட்சியில் கடவுளின் கை ஓங்கி இருப்பதாக காட்டப்பட்டிருந்தாலும், கடவுளாகப்பட்டவரின் வாயாலேயே "அன்புதான் கடவுள்.. மனிதனது வாழ்கையை பக்குவபடுத்தி, துன்ப காலங்களில் துணையாக இருக்க உதவும் ஒரு துணையே கடவுள்" என்று அருமையாக விளக்கப்பட்டிருக்கும்..<br /><br />இவ்விடத்தில் திருமூலர் அருளிய திருமந்திரத்தில் வரும் ஒரு பாடலை பதிவிடுவது பொருத்தமாக இருக்கும்..<br /><br /><div style="color: blue;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<b> அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; அன்பே சிவமாவது ஆரும் அறிகிலார்<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; அன்பே சிவமாவ தாரும் அறிந்தபின்<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; அன்பே சிவமாய் அமர்ந்திருந் தாரே</b></div><br />இப்பாடலின் முதலிரு வரிகளில் - "அன்பும் சிவமும் வேறு வேறல்ல.. இரண்டும் ஒன்றுதான்" என்றும், பின்னிருவரிகளில் "அந்த அன்பிலே மனம் குழைபவரே கடவுளை அடைவர்.. அன்புதான் கனிந்து கனிந்து நிறைவு நிலையில் சிவம் ஆகிறது" என்றும் விளக்கப்பட்டிருக்கிறது..<br /><br />முன்னிரு வரிகளுக்கு நான் உடன்பட்டாலும், பின்னிரு வரிகளுக்கு நான் முரண்படுகிறேன்.. :-)<br /><br />&nbsp;"கடவுள் என்றொருவர் உள்ளார்.. அவர் மேலிருந்து நம்மை காக்கின்றார்.. தவறு செய்பவர்களை தண்டிக்கின்றார்/ மன்னிகின்றார்" போன்று என் பால்ய வயதுகளில் ஊட்டப்பட்ட கருத்துக்களில் நம்பிக்கை இல்லாதவன் நான்..<br /><br />"கடவுள் இல்லை என்பதுவே என்னுடைய கருத்து"..<br /><br />"கடவுள் என்று (ஒருவர்) ஒன்று உண்டு. அது (அவர்) விளக்கப்பட வேண்டும்" என்று என்னிடம் கேட்டால், "நம்மிடம் அன்பு செலுத்தும் சக மனிதர்கள் தான் கடவுள்" என்பேன்.. இதுதான் என்னுடைய சிந்தனை..<br /><br />நன்றி!!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-8446650618153168789?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-46767116304649217782011-12-29T15:51:00.001+05:302012-01-02T22:20:58.490+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">நான்&nbsp; மிகவும் ஆவலுடன் காத்திருந்த <b>"என்றென்றும் ராஜா"</b> நிகழ்ச்சியை கடைசியில் பார்த்தாகி விட்டது.. <br />இதே போன்றதொரு நிகழ்ச்சியை&nbsp; ஜெயா தொலைகாட்சியில் முன்பே பார்த்து மிகவும் ரசித்த காரணத்தினால், இந்த முறை என் எதிர்பார்ப்பு மிகவும் அதிகமாகவே இருந்தது.. ஆனால், என் எதிர்பார்ப்பு முழுமையாக ஈடு செய்யப்படவில்லை என்பது என்னவோ உண்மை தான்.. ஆனாலும், ஒரு ரசிகனாக என்னை மகிழ்வித்த தருணங்கள் இதிலும் இருந்தது.. <br /><br />&gt; நுழைவுச்சீட்டு முன்பதிவு செய்யும் போதே என்னை எரிச்சல் படுத்திய விஷயம் - நுழைவுச்சீட்டில் இருக்கை எண் போடப்படாமல், முன்னே வருபவர்க்கு முன் இருக்கைகளில் இடம் என்ற ஏற்பாடு..<br />&gt; மாலை ஐந்து மணிக்கு நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்கும் என்று நுழைவுச்சீட்டில் போடப்பட்டிருந்தது.. அதனால் மாலை நான்கு மணிக்கே, எனக்கு குறிப்பிட்டிருந்த நேரு உள்விளையாட்டரங்கின் ஐந்தாம் எண் நுழைவாயிலுக்கு சென்றால், அங்கே மிகப்பெரிய கூட்டம் ஏற்கனவே காத்திருந்தது.. வரிசை முறை ஏதும் இல்லை.. பெண்கள், வயதானவர்கள், கையில் குழந்தைகளுடன் வந்திருந்தவர்கள் என்று அனைவருமே சற்று எரிச்சலோடு காணப்பட்டனர்.. <br />&gt; ஐந்து மணிக்கு வெளிக்கதவை திறந்து உள்ளே அனுப்பினார்கள்.. வரிசை முறை எதுவும் பின்பற்றப்படாததால், பலத்த நெரிசலுக்கிடையே தான் உள்ளே செல்ல முடிந்தது.. இரண்டு மூன்று காவலாளிகள் இருந்தும் அவர்கள் எதுவும் செய்யாமல் அமைதி காத்திருந்தது ஆச்சர்யமாக இருந்தது.. <br />&gt; வெளி வாசலை கடந்து உள்ளே சென்றபின், மையஅரங்கிற்கு உள்ளே நுழையும் மற்றுமோர் வாசல்.. நல்லவேளையாக அங்கே வரிசை முறை கடைபிடிக்கப்பட்டிருந்தது..<br />&gt; உள்ளே சென்று இடம் பிடித்து அமருவதற்கே மணி ஐந்தரை ஆகிவிட்டிருந்தது,..<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-rVgK3B7x7v4/TvxvPGchuEI/AAAAAAAABEA/aEvoCyoRHy4/s1600/Photo0073.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-rVgK3B7x7v4/TvxvPGchuEI/AAAAAAAABEA/aEvoCyoRHy4/s640/Photo0073.jpg" width="640" /></a><br /><br />&gt; ஆறரை மணிவரை ரசிகர்கள் வந்து கொண்டே இருந்தனர்.. கூட்டம் கட்டுக்கடங்காமல் போய்விட்டிருந்தது மகிழ்வான விஷயம் தான்.. அனால், இருக்கை எண் இல்லாமல், நுழைவுச்சீட்டு&nbsp; அச்சிடப்படிருந்ததன் காரணம் அப்போது தான் தெரிந்தது.. ஆம், அனைத்து இருக்கைகளுமே&nbsp; நிரம்பி விட்ட பின்பும், நிறைய பேர் நடை வழிப்பாதையில் அமர்ந்தும்/இருக்கைகளுக்கு பின்னால் நின்று கொண்டும் இருந்தனர்..<br /><br />&gt; இவையனைத்துமே நிர்வாக குறைபாடுகள் தான் என்பதை தவிர வேறெதுவும் இல்லை..&nbsp; <br /><br />&gt; ஆறரை மணிக்கு நிகழ்ச்சி துவங்கியது.. முதலில், இளையராஜா அழைத்து வந்திருந்த ஹங்கேரி நாட்டைச் சேர்ந்த இசை குழுவினர் சிறுது நேரம் தங்கள் இசை வல்லமையை காட்டினர்..&nbsp; எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.. அனால், பெரும்பாலானோர் பொறுமையிழந்து காணப்பட்டனர்.. ஒருவாறாக அது முடிந்த பின் சரியாக ஏழுமணிக்கு நம் இசைஞானி அரங்கில் தோன்றினார்.. கரகோஷம் அடங்குவதற்கு சற்று நேரம் பிடித்தது.. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest25.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest25.jpg" width="640" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest07.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest07.jpg" width="640" />&nbsp;</a></div>வந்த உடனேயே, என் "என் ஒரே நண்பனை அழைத்து வாருங்கள்" என்று சொல்லி தன ஆர்மோனிய பெட்டியை வாங்கி, தரையில் துண்டை விரித்து சம்மணமிட்டு அமர்ந்து, தனது விருப்பப் பாடலான "<b>ஜனனி ஜனனி</b>" பாடலை பய பக்தியுடன் இனிமையாக பாடி நிகழ்ச்சியை ஆரம்பித்து மிகவும் அருமையாக இருந்தது..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FTF-3xEnzds/Tvxv76PJlsI/AAAAAAAABEM/jmiwS6k7ZX8/s1600/Photo0074.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="http://1.bp.blogspot.com/-FTF-3xEnzds/Tvxv76PJlsI/AAAAAAAABEM/jmiwS6k7ZX8/s640/Photo0074.jpg" width="640" /></a></div><br />&gt; நிகழ்ச்சி ஆரம்பித்ததும், அரங்கிற்குள் புகைப்படம் எடுக்க தடை செய்யப்பட்டது..&nbsp; அதையும் மீறி அவ்வப்போது சிலர் புகைப்படம் எடுக்க, அங்கிருந்த காவலாளிகள் அவர்களிடம் சண்டையிட்டு கொண்டிருந்தனர்..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>&nbsp;&gt; இரண்டாவது அம்மாவின் புகழ் பாடும், "<b>அம்மாவென்றழைக்காத உயிரில்லையே</b>" பாடலை கே. ஜே. யேசுதாசை அழைத்து பாடவைத்தார்.. <br />பாடலை துவங்கும் முன், 'இது அந்த அம்மாவிற்காக' என்று இளையராஜா குறும்புடன் தன் விரல்களை வான் நோக்கி சுட்டிக் காண்பித்தார்.. :-)<br /><br />&gt; மறைந்து விட்ட தன் மனைவிக்காக சமர்ப்பணம் என்று மீண்டுமொரு அம்மா பாடலான "<b>நானாக நான் இல்லை தாயே</b>" பாடலையே எஸ். பி. பாலசுப்ரமணியத்தை அழைத்து பாடவைத்தார்..<br /><br />&gt; கே. ஜே. யேசுதாசின் அறிமுகத்திற்கு எழும்பிய கரவொலி, எஸ். பி. பாலசுப்ரமணித்தின் அறிமுகத்திற்கு எழும்பிய கரவொலியை விட அதிகமாக இருந்தது சற்று ஆச்சர்யமாக இருந்தது.. :-)<br />அனால் என்னை பொறுத்தவரையில் யேசுதாஸ் பாடியதில், "<b>ஒரு ராகம் பாடலோடு காதில் கேட்டதோ</b><span class="st">", "<b>என் இனிய பொன் நிலாவே</b>" மட்டும் தான் இனிமையாக இருந்தது.. மற்ற பாடல்கள் அனைத்தையும் கொஞ்சம் சொதப்பி விட்டார் என்று தான்&nbsp; சொல்லவேண்டும் .. இசை தகடுகளில் அவரது இனிமையான குரலில் பாடல்களை கேட்டு பழக்கப்பட்ட எனக்கு, மேடையில் சற்று தடுமாற ஆரம்பித்திருக்கும் அவரது குரல் அவ்வளவாக சுகப்படவில்லை..&nbsp; வயதாகிவிட்டிருப்பது காரணமாக இருக்கலாம்..</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest03.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest03.jpg" width="640" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest54.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><span class="st">&gt; "This song is very close to my heart" என்ற முன்னுரையுடன் அவர் பாட ஆரம்பித்த "<b>பூவே செம்பூவே உன் வாசம் வரும்</b>" பாடலை துவக்கத்தில் நன்றாக ஆரம்பித்தாலும், பாடலின் இடையில் வரும் வயலின் இசை முடிவதற்கு முன்பே அவர் அடுத்த சரணத்தை பாட ஆரம்பிக்க, இளையராஜா அதை கண்டு பிடித்து பாடலை அப்படியே நிறுத்தி வைத்து யேசுதாசை மீண்டும் சரியாக இசையோடு இணைந்து பாட வைக்க முயற்சித்தார்.. இரண்டாவது முறையும் யேசுதாஸ் அதே தவறை செய்ய, ராஜா மறுபடியும் பாடலை நிறுத்தி&nbsp; யேசுதாசுடன் ஒரு நிமிடம் பேசி தவறை செய்து மூன்றாவது&nbsp; முறை சரியாக பாடவைத்தார்.. பாடல் முடித்ததும், "இந்த மேடை என்னை பொறுத்தவரையில்&nbsp; ரெக்கார்டிங் ஸ்டூடியோ மாதிரி தான்.. தவறுகளை சரி செய்து கொண்டே பாடுகிறேன்" என்று சிரித்தவாறே சமாளித்தார்..<br /><br />&gt; இசைத்துறையில் இளையராஜாவிற்கு முன்னரே காலடி எடுத்து வைத்தவர் யேசுதாஸ்.. முதலில் மேடைக்கு வந்த போது "என் அன்புத்தம்பி" என்று இளையராஜாவை அழைத்ததோடு மட்டுமில்லாமல் எந்த வித ஈகோவும் இன்றி இளையராஜா சொன்ன திருத்தங்களை ஏற்று மூன்று முறை திரும்பவும் பாடியது அவரது பெருந்தன்மைக்கு நல்லதொரு சான்று.. கடைசி முறை சரியாக பாடும்போது, பாடலில் வரும் "</span>நான் செய்த பாவம் என்னோடு போகும்<span class="st">"&nbsp; என்பதை இளையராஜாவை பார்த்து சிரித்துகொண்டே பாடியதை அரங்கில் இருந்த அனைவரும் ரசித்தனர்..<br /><br />&gt; எந்த சொதப்பல்களும் இல்லாமல் அனைத்து பாடல்களையும் அருமையாக பாடினார் எஸ். பி. பி.. பல வருடங்களுக்கு முன்பு பாடிய "<b>பருவமே, புதிய பாடல் பாடு</b>", "<b>சுந்தரி கண்ணால் ஒரு சேதி</b>", "<b>மடைதிறந்து பாடும் நதி அலை நான்</b>" பாடல்களை, அவர் இன்று பாடி கேட்க்கும் போதும் இனித்தது.. வயதாகி விட்டாலும் அவர் தன் குரலை இன்றும் இளமையாகவே வைத்திருக்கிறார்.. அவர் பாடிய </span><span class="st">"<b>மடைதிறந்து பாடும் நதி அலை நான்</b>" பாடலுக்கு மட்டும் தான், மொத்த அரங்கமும் "Once More" கேட்டது.. இளையராஜா அதை நாசூக்காக தவிர்த்துவிட்டார்..</span><span class="st"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest54.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest54.jpg" width="640" /></a></div><span class="st"><br /></span><span class="st">&gt; ஒவ்வொரு பாடல் பாடி முடித்து மேடையில் இருந்து இறங்கும்போதும், ரசிகர்கள் அனைவரையும் </span><span class="st">எஸ். பி. பி</span><span class="st"> பணிவுடன் தலை குனிந்து வணங்கி விடைபெற்றது&nbsp; நெகிழ்வாக இருந்தது.. மற்றும் சில சமயங்களில், மேடையிலிருந்த இசை கலைஞர்களையும் அருகில் சென்று தட்டி கொடுத்து பாராட்டி விட்டு சென்றார்.. </span><br /><span class="st">&gt; மனோ, எஸ். ஜானகி இருவருமே நிகழ்ச்சியில் பாடாதது வருத்தமளித்தது.. அரங்கிற்கு வந்திருந்தனரா என்று கூட தெரியவில்லை.. <br /><br />&gt; ஜானகி பாடிய பாடல்கள் அனைத்தையும் சித்ராவே பாடினார்.. </span><span class="st">"<b>பருவமே, புதிய பாடல் பாடு, "சுந்தரி கண்ணால் ஒரு சேதி" </b>என்று அவற்றில் பெரும்பாலானவற்றை ஏற்றுக்கொண்டாலும், ஜானகியின் "<b>புத்தம் புது காலை</b>" பாடலை மட்டும் சித்ரா பாடுவதை என்னால் அனுபவித்து கேட்க இயலவில்லை..&nbsp; அது ஜானகியின் குரலில் மட்டுமே இனிக்கும் ஒரு பாடல் ..&nbsp; </span><br /><br /><span class="st">&gt; தான் முதல் முதலில் எழுதிய பாடல் என்கிற வகையில் "<b>இதயம் ஒரு கோவில்</b>" பாடலை இளையராஜா பாடினார்.. <br /><br />&gt; கண்ணதாசனுடன் தனக்கு ஏற்பட்ட இனிமையான அனுபவங்களை நினைவு கூர்ந்து கவிஞருக்கு புகழ்மாலை சூட்டினார் இளையராஜா..<br /><br />&gt; மறைந்த பாடகர் மலேசியா வாசுதேவனுக்காக என்று, அவர் பாடாத ஒரு பாடலை சமர்பித்தார் இளையராஜா..&nbsp; என்ன பாடல் என்று நினைவில் இல்லை..<br /><br />&gt; நிகழ்ச்சியை தொகுத்தளித்தவர் நடிகர் பிரகாஷ்ராஜ்.. கடந்த முறை நடிகர் பார்த்திபன் தொகுத்தளித்த போது இருந்த சுவாரசியம் இந்த முறை சுத்தமாக இல்லை.. கடந்த முறை இளையராஜா "<b>நான் தேடும் செவ்வந்தி பூவிது</b>" பாடலை பாடும் முன் அவர் கொடுத்த முன்னுரை அவ்வளவு அழகாக இருக்கும்.. இந்த முறை அது போல் எந்த முன்னுரையும் இல்லாமல், அதே பாடலை இளையராஜா பாட ஆரம்பித்தது என்னவோ போல் இருந்தது.. </span><br />&gt; சிறப்பு விருந்தினராக ஹிந்தி திரைப்பட இயக்குனர் பால்கி வந்திருந்து, இளையராஜாவின் பின்னணி இசை சேர்க்கும் திறமையை பற்றி புகழ்ந்து பேசினார்.. அதற்க்கு "<b>பா</b>" படத்தில் வரும் ஒரு காட்சியை பின்னணி இசையில்லாமல் முதலில் திரையில் ஓடவிட்டு, பின்னர் பின்னணி இசையுடன் அதை மறுபடியும் ஓடவிட்டு&nbsp; - ராஜாவின் இசை அந்த காட்சிக்கு எப்படியெல்லாம் மெருகேற்றி இருக்கிறது என்று அனைவருக்கும் பொறுமையாக விளக்கினார்..<br /><br />&gt; நிகழ்ச்சியில் தோன்றிய மற்றுமொரு சிறப்பு விருந்தினர், இளையராஜா பெரிதும் மதிக்கும் முதுபெரும் கர்னாடக இசை வல்லுநர் திரு. பாலமுரளிகிருஷ்ணா.. இளையராஜா இசையில் அவர் பாடிய "<b>சின்ன கண்ணன் அழைக்கிறான்</b>" பாடலை முழுவதுமாக பிசிறில்லாமல் கம்பீரமாக பாடினார்.. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest12.jpg" width="640" /></a></div><br />&gt; பெரும்பாலான பாடல்கள் அனைத்தையும் எஸ். பி. பி, சித்ரா, இளையராஜா என்று மூவர் மட்டுமே பாடினர்.. ஹரிஹரன் "<b>நீ பார்த்த பார்வை பொருள் நன்றி</b>" என்ற ஒரே பாடலை மட்டும் பாடி விட்டு சென்றார்.. அந்த பாடலுக்கு இளையராஜாவே ஹார்மோனியம் வாசித்து மிகவும் அருமையாக இருந்தது..<br /><br />&gt; இன்றைய தலைமுறை பாடகர்கள் கார்த்திக், ஹரிசரண் இருவரும் வந்து தலா ஒரு பாடலை பாடிச் சென்றனர்... கார்த்திக் பாடிய "<b>ஏதோ மோகம், ஏதோ தாகம்</b>", ஹரிசரண், ரீட்டா பாடிய "<b>சுந்தரி நீயும் சுந்தரன் நானும்</b>" என்று இரு பாடல்களுமே அருமையாக இருந்தது.. இவர்களை இன்னும் சில பாடல்களை பாட வைத்திருக்கலாம்..<br /><br />&gt; பழைய பாடகர்கள் வரிசையில் தீபன் சக்கரவர்த்தியும், உமா ரமணனும் இணைந்து "<b>பூங்கதவே&nbsp; தாழ் திறவாய்</b>" பாடலை அருமையாக பாடினர்.. பாடல் ஆரம்பிக்கும் போதே, அதன் முகப்பு இசையில் இசைக்குழுவை சேர்ந்த ஒருவர் சொதப்ப, பாடலை நிறுத்தி விட்டு - அவர் தவறை திருத்தி மீண்டும் முதலிலிருந்து பாடலை ஆரம்பித்தார் இளையராஜா.. இந்த நிகழ்வு, அவர் இசையில் எவ்வளவு "perfectionist" என்பதை மற்றுமொருமுறை நமக்கு உணர்த்தியது.. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest40.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/images/ilayaraja-music-live-contest40.jpg" width="640" /></a></div><br />&gt; சமீபத்தைய படங்களில் தனக்கு பிடித்த படம் என்று, "<b>அழகர்சாமியின் குதிரை" </b>திரைப்படத்தின் பின்னணி இசையை ஐந்து நிமிட நேரம் இளையராஜா வாசித்து காட்டினார்..<br /><br />&gt; இளையராஜாவின் மகள் பவதாரணி, ஹிந்தி திரைப்படமான "<b>பா</b>"-விலிருந்து "<b>Ghum Shum Ghum</b>" என்ற ஒரு ஹிந்தி பாடலை பாடினார்..<br /><br />"சிம்பொனி என்றால் என்ன" என்று பிரகாஷ்ராஜ் மேடையில் இளையராஜாவைப் பார்த்து கேட்க, "பட்டிகாட்ல இருந்து வந்த என்கிட்ட ஏங்க அதபத்தி கேக்குறிங்க" என்று சிரிப்புடன் பதிலளித்த இளையராஜா - பின்னர் தான் இசையமைத்த சிம்பொனியிலிருந்து சில இசைக்குறிப்புகளை வாசித்து காண்பித்து அனைவரையும் பரவசப்படுத்தினார்.. அரங்கில் இருந்து பலர், அதை தங்கள் கைபேசியில் பதிவு செய்ததை காண முடிந்தது.. <br /><br />&gt; மணி பத்தரையை தாண்டியும் நிகழ்ச்சி முடிவுறாமல் சென்றுகொண்டே இருந்தது.. எனக்கு நேரமாகிவிட்டிருந்த காரணத்தினால், நான் கிளம்பிவிட்டேன்..<br /><br />&gt; <a href="http://saamaniyan.blogspot.com/2011/12/blog-post_18.html">நான் தொகுத்திருந்த பத்து பாடல்களில்</a> ஒன்று கூட பாடப்படவில்லை.. :-)<br /><br />&gt; இளையராஜா எழுதி, இசையமைத்து, பாடிய ஒரு பாடலில் வரும் வரிகள் இவை..<br />"<span style="color: blue;">எவரெவராகினும் அவர்க்கொரு துயரம்..</span><br /><div style="color: blue;">உயரிசை கேட்டிடில் துயர் மனம் உருகும்..</div><div style="color: blue;">இன்னிசை, அது என்னிசை..</div><span style="color: blue;">எவர்க்கும் பொதுவென்று அள்ளிக் கொடுப்பேன்</span> "<br />இந்த வரிகள் உண்மை தான் என்பதை நேற்றைய நிகழ்ச்சி எனக்கு மீண்டுமொருமுறை பலமாக உறுதிப்படுத்தியது..<br /><br />குறிப்பு: நிகழ்ச்சியின் மேலதிக படங்களை,<a href="http://www.tamilstar.com/photo-galleries/ilayaraja-music-live-contest/01-ilayaraja-music-live-contest-ilayaraja-music-live-contest-ilayaraja-music-live-contest-photos.html"> இங்கே</a> சென்று பார்வையிடலாம்.. <br />&nbsp; <br />நன்றி!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-4676711630464921778?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-33246176323718660132011-12-24T19:04:00.003+05:302011-12-24T19:07:16.883+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">மிகவும் பரபரப்பாக இருக்கிறது உள்ளுக்குள்..<br />ஆம், ஜெயா தொலைக்காட்சி வழங்கும் "<b>என்றென்றும் ராஜா"</b> இசை நிகழ்ச்சிக்கு&nbsp; டிக்கெட் முன்பதிவு செய்திருக்கிறேன்..<br />இது வரையிலும் இந்த மாதிரியானதொரு நிகழ்ச்சிக்கு நான் சென்றதில்லை.. முதன் முறையாக இப்போது செல்லவிருக்கிறேன்..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://api.ning.com/files/sGZ59J7Q4BOZYdNoeYpBhbUfpyGug6urP7OTYisWP1BfaOX-Mi8nLQK9z98zjHCb1gmG3EylSeRbR02BM9jVwaiEOxXPHyB3/IlayarajaHits.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://api.ning.com/files/sGZ59J7Q4BOZYdNoeYpBhbUfpyGug6urP7OTYisWP1BfaOX-Mi8nLQK9z98zjHCb1gmG3EylSeRbR02BM9jVwaiEOxXPHyB3/IlayarajaHits.jpg" width="300" /></a></div><br /><br />வரும் 28 -ஆம் தேதி நேரு உள்விளையாட்டரங்கில் நடக்கவிருக்கும் <b>என்றென்றும் ராஜா</b>வை காண மிகவும் ஆவலாய் இருக்கிறது..<br />இசையின் இசையை ரசித்துவிட்டு வந்து என்னுடைய அனுபவங்களை இங்கு கண்டிப்பாக பதிவு செய்கிறேன்.. :-)<br /><br />குறிப்பு: நிகழ்ச்சிக்கு வர ஆவலாய் இருப்பவர்கள்,<a href="http://www.jayanetwork.in/tickets/"> இங்கு </a>சென்று டிக்கெட் முன்பதிவு செய்து கொள்ளலாம்..&nbsp; <br /><br />நன்றி!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-3324617632371866013?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-46643974565246646072011-12-21T22:30:00.000+05:302011-12-21T23:40:25.534+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">இசை சம்பந்தமான நிகழ்ச்சிகளில் விஜய் தொலைகாட்சியை விட ஜெயா தொலைகாட்சி சற்றே மேலானது.. தனி மனித துதிகள், வணிக நோக்கிற்காக வலிந்து திணிக்கப்பட்ட தேவையற்ற சண்டைகள் என்று எதுவும் இல்லாமல் நன்றாகவே இருக்கும்..&nbsp; ஆனால்,&nbsp; அத்தகைய நிகழ்ச்சிகள் மிக அரிதாகவே ஒளிபரப்பாகும் என்பதுதான் சற்று கவலையளிக்கக் கூடிய விஷயம்.. அவற்றில் நான் விரும்பி பார்த்தது - சுமார் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒளிபரப்பாகி வந்த&nbsp; எஸ்.பி. பாலசுப்ரமணியத்தின் "<b>என்னோடு பாட்டு பாடுங்கள்</b>"..&nbsp; தற்பொழுது விரும்பி பார்ப்பது - பல தரப்பட்ட இசை கலைஞர்களுடன் பாடகர் மனோ உரையாடும் "<b>மனதோடு மனோ</b>"..<br /><br />இப்போது, கடந்த சில நாட்களாக ஜெயா தொலைகாட்சியில் விரைவில் ஒளிபரப்பாகவிருக்கும் "<b>என்றென்றும் ராஜா" </b>என்கிற இளையராஜாவின் இசை கச்சேரி சம்பந்தமான முன்னோட்ட காணொளி&nbsp; ஒளிபரப்பாகி வருகிறது.. இதே போல், சில வருடங்களுக்கு முன்பு ஏற்கனவே ஜெயா தொலைகாட்சியில் ஒரு நிகழ்ச்சி நடை பெற்று பெரும் வரவேற்ப்பை பெற்றது என்பதால் இந்த நிகழ்ச்சியை நான் ஆவலோடு எதிர்நோக்கியுள்ளேன்..<br /><br /><u><b>என்றென்றும் ராஜா - முன்னோட்டம் </b></u><br /><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="http://www.youtube.com/embed/R7T-bj8uR5c?feature=player_embedded" width="640">&amp;lt;p&amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;intjha&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;lt;/p&amp;gt;</iframe><br /><br /><u><b>பிடித்த பத்து</b></u><br />இந்த விளம்பரத்தில் வரும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், நம் இசைதேவனின் இசையில் நமக்கு பிடித்த 10 பாடல்களை நாம் எழுதி அனுப்ப வேண்டும்.. அவற்றில் பெரும்பாலானோரது விருப்பதை கணக்கிட்டு சிறந்த பத்து&nbsp; பாடல்களை ராஜா மேடையில் அரங்கேற்றுவார் என்பது தான்..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>கடு மழை பெய்தபின், சமுத்திரத்தில் அந்த மழை துளிகளை தேடுவது போலான ஒரு வேலை இது..&nbsp; ராஜாவின் இசையுடனேயே பெரும்பாலான மணித்துளிகளை தினமும்&nbsp; கடக்கும் என் போன்ற ராஜாவின் ரசிகர்கள் - எதை விடுவது எதை பிடிப்பது போலானதொரு நிலையில் தான் இருப்பார்கள் என்பது திண்ணம்.. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-iNqVFDwn5pI/TvC4oLWWwDI/AAAAAAAABDA/qZrY0OXj7CM/s1600/378799_10150398675767513_533502512_8653904_1848041753_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="468" src="http://3.bp.blogspot.com/-iNqVFDwn5pI/TvC4oLWWwDI/AAAAAAAABDA/qZrY0OXj7CM/s640/378799_10150398675767513_533502512_8653904_1848041753_n.jpg" width="640" /></a></div><br /><br />சரி, என் பங்கிற்கு எனக்கு பிடித்த பத்து என்னவென்று நானும் இங்கே சொல்லி விடுகிறேன்.. அனால், இது தான் என்னளவிலான சிறந்த பத்து என்று முடிவு செய்திட தேவையில்லை.. அந்த சமுத்திரத்தில். இவை என் கைகளில் அகப்படும் பத்து துளிகள் மட்டுமே என்று அர்த்தம் கொள்ள வேண்டும்.. :-)<br /><br />கூடுமானவரை நன்றாக இசையமைக்கப்பட்டு, அவ்வளவாக பிரபல்யமாகாத பாடல்கள், இளையராஜாவே பாடிய பாடல்கள் என்று முயற்சி செய்திருக்கிறேன்.. கண்டிப்பாக இது ஒரு தரவரிசை கிடையாது.. என் நினைவில் வந்த பிடித்த பத்து மட்டுமே..<br /><br /><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODQzMDBfTHdqNGs/SanthirarumSooriyarum.mp3">1. சந்திரரும் சூரியரும் (அவதாரம்)</a></b><br />நடிகர் நாசர் நாட்டுப்புற கலைஞர்களின் வாழ்வியலை பதிவு செய்த ஒரு நல்ல திரைப்படம்.. இளையராஜா அதில் தனி ஆவர்த்தனமே நடத்தி இருப்பார்.. அதில் எனக்கு பிடித்த அருமையான பாடல் "சந்திரரும்&nbsp; சூரியரும்" என்கிற பாடல்.. Grandeur Music என்றால் என்ன என்று எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது இந்த பாடல் தான்.. (சமீபத்தில் வெளிவந்த ஆயிரத்தில் ஒருவன் திரைபடத்தில் பார்த்திபன் சோழ மன்னனாக அறிமுகமாகும் காட்சியில் இசைக்கப்படும் இசையும் இந்த வகையை சேர்ந்தது தான்).. ஆனால், அன்று தொண்ணூறுகளின் மத்தியிலேயே மிகவும் அனாயசமாக இசைத்துக் காட்டியிருப்பர் இளையராஜா.. அதோடு மட்டுமில்லாமல், ஒரு நாட்டுப்புற கலைஞன் தன் lethargic குரலில், தான் இந்த நாட்டின் மன்னனானால்&nbsp; என்னவெல்லாம் செய்வேன் என்று பாடுவதுபோல் அருமையாக பாடியும் இருப்பார்.. நீங்கள் உற்று நோக்கினால் இந்த பாடல் ஒரு விதமான மேற்கத்திய இசை சாயலில் இசைக்கப்பட்டிருப்பதை உணரலாம்.. அருமையான orchestration&nbsp; என்கிற வகையில் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.. மிக அரிதாக ராஜா உச்சஸ்தாயில் பாடுவதையும் இந்த பாடலில் நீங்கள் கேட்கலாம்..<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6jCfKHpG5aQ/TnhAnofTrBI/AAAAAAAANVg/LDYHuKh31Vw/s1600/Sri-Ramarajyam-New-Stills+%252814%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="361" src="http://4.bp.blogspot.com/-6jCfKHpG5aQ/TnhAnofTrBI/AAAAAAAANVg/LDYHuKh31Vw/s640/Sri-Ramarajyam-New-Stills+%252814%2529.jpg" width="640" /></a></div><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODkwMjRfaHk1dVU/AdhikaalaiNerame.mp3">2. அதிகாலை நேரமே (மீண்டும் ஒரு காதல் கதை)</a> </b><br />எஸ்.பி. பாலசுப்ரமணியம், எஸ். ஜானகி குரலில் வந்த இந்த அருமையான பாடலை எப்போது கேட்டாலும் என் மனதில் ஒரு விதமான அமைதி ஏற்படும்.. எஸ்.பி.பி மிகவும் அனுபவித்து பாடியிருப்பார் இந்த பாடலை.. பிரதாப் போத்தன் இயக்கிய இந்த திரைப்படம் எண்பதுகளின் துவக்கத்தில் வந்தது.. குறிப்பாக இந்த படத்தின் பாடல்கள் மட்டுமல்லாமல் பின்னணி இசையும் மிகவும் அற்புதமாக என் மனதை வருடி செல்லும்..<br /><br /><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODkyMzNfSzd4YnA/AppanendrumAmmaiyendrum.MP3">3. அப்பனென்றும் அம்மையென்றும் (குணா)</a> </b><br />இளையராஜாவிடம் நன்றாக வேலை வாங்கக்கூடியவர்களில் கமல்ஹாசன் மிகவும் முக்கியமானவர்.. அவரது "குணா" திரைபடத்தில் இடம்பெற்றிருக்கும் இந்த பாடல், வாலியின் வரிகளில் விளைந்தது.. இந்த பாடலை சற்று உற்று நோக்கினால் லௌகிக வாழ்க்கையை வெறுத்து, துறவறத்தை நோக்கி நடைபோடும் ஒருவனது எண்ணத்தின்&nbsp; வெளிப்பாடாக அமைந்திருப்பதை காணலாம்.. இளையராஜாவின் குரலும், இந்த பாடலுக்கான இசைகோர்ப்பும் ஒரு விதமான அமானுஷ்ய உணர்வை அள்ளி தெளிக்கும்..(இளையராஜாவின் தனிப்பாடல்களில் "ஒன்றான உன் பாவ கணக்கை பட்டியல் போட்டால்" என்பது தான் இந்த "அப்பனென்றும் அம்மையென்றும்" பாடல் உருவாக மூலகாரணமாக இருந்தது என்று முன்பொருமுறை கமல்ஹாசன் தன் பேட்டியில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.. அந்த வகையிலே இது ராஜா எழுதிய பாடலாக தான் இருக்கும் என்று எனக்கு இன்றளவும் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது).. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tOW2aRim8vI/TvC5BXeaI9I/AAAAAAAABDI/MI_3OpNbeU4/s1600/382613_10150398676057513_533502512_8653908_2075308485_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/-tOW2aRim8vI/TvC5BXeaI9I/AAAAAAAABDI/MI_3OpNbeU4/s640/382613_10150398676057513_533502512_8653908_2075308485_n.jpg" width="478" /></a></div><br /><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODg5NjBfMkVLdHo/AmudheThamizhe.mp3">4. அமுதே தமிழே (கோயில் புறா)</a> </b><br />இளையராஜாவின் ஆரம்ப காலகட்டத்தில் வந்த இந்த திரைபடத்தின் பாடல்கள் அனைத்தும் மிகவும் அருமையாக இருக்கும்.. குறிப்பாக இந்த "அமுதே தமிழே" பாடல் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.. தமிழை போற்றும் இந்த பாடல் எனது விருப்ப பாடலாக வந்ததில் எந்த ஆச்சர்யமும் இல்லை.. எனக்கு மிகவும் பிடித்த இரு பெண் குரல்களில் (பி. சுசீலா, உமா ரமணன்) உருவான இந்த பாடலில் வரும் ஆண் குரல் இளையராஜாவின் ஆசான் என்றழைக்கபடும் ஜி. கே. வெங்கடேஷினுடயது என்று முன்பு எங்கோ படித்த ஞாபகம்.. முந்தய காலகட்டங்களில் ராஜாவினது இசை கச்சேரிகளில் தவறாமல் பாடப்படும் பாடலும் கூட.. அந்த வகையில் அவருக்கும் இது பிடித்தமான பாடலாகவே இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்..<br /><br /><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODg5MzdfM2JERFI/KamalamPaathaKamalam.mp3">5. கமலம் பாத கமலம் (மோகமுள்)</a> </b><br />எழுத்தாளர் <a href="http://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%A4%E0%AE%BF._%E0%AE%9C%E0%AE%BE%E0%AE%A9%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%A9%E0%AF%8D">தி. ஜானகிராமன்</a> எழுதியவற்றுள் சிறந்த புதினம் என்று இன்றளவும் போற்றப்படுவது&nbsp; "<a href="http://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%AE%E0%AF%8B%E0%AE%95%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%B3%E0%AF%8D">மோகமுள்</a>".. அதை இயக்குனர் ஞான ராஜசேகரன், இளையராஜாவின் இசையில் திரைப்படமாக வெளிக் கொண்டுவந்தார்.. கர்நாடக இசையோடு தொடர்புடைய புதினம் இது என்பதால் நம் இசைஞானி ஒரு ராஜபாட்டையே நடத்தி இருப்பார்.. பாடல்கள், பின்னணி இசை என்று அனைத்தும் அருமையாக இருக்கும்.. நான் குறிப்பிட்டிருக்கும் "கமலம் பாத கமலம்" பாடலை கேட்டுப்பாருங்கள்.. கே. ஜே. யேசுதாசின் அற்புதமான குரல், இளையராஜாவின் தெய்வீகமான இசை, வாலியின் அற்புதமான வரிகள் என்று ஒன்றிற்கொன்று போட்டி போட்டு இந்த பாடல் சிறப்பாக வடிவம் பெற்றிருக்கும்.. திரை பாடல் என்றில்லாமல் பக்தி இலக்கியத்திலும் சேர்க்கும் தகுதி படைத்தது இந்த பாடல் என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.thehindu.com/multimedia/dynamic/00021/AVN5_ILAYARAJA_21557f.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://www.thehindu.com/multimedia/dynamic/00021/AVN5_ILAYARAJA_21557f.jpg" width="640" /></a></div><br /><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODY3ODJfMG42TkY/PonOviyam.mp3">6.பொன்னோவியம் (கழுகு)</a></b> <br />திரைத்துறையில் ராஜாவை அறிமுகப்படுத்திய பஞ்சு அருணாச்சலதினுடைய அந்நாளைய பிரம்மாண்ட தயாரிப்பு கழுகு.. ஆரம்ப காலங்களில்&nbsp; ராஜாவினது இசையில் வந்த பரீட்சார்த்தமான முயற்சிகளில் பொன்னோவியம் பாடல் மிக முக்கியமானது.. இசை கருவிகளின் ஆதிக்கத்தை பெருமளவு குறைத்து பெரும்பாலும் ஹம்மிங் (Humming) முறையிலேயே கொண்டு சென்றிருப்பார்.. இரு வேறு விதமான ஹம்மிங்களை ஒரே நேரத்தில் கொண்டுவந்து அதன் மேல் இளையராஜாவும் எஸ். ஜானகியும் செய்யும் ஹம்மிங்கை இன்று கேட்டாலும் இனம்புரியாத ஒரு உற்சாகம் தொற்றிக்கொள்ளும்.. ராஜாவின் அந்நாளைய tender voice இந்த பாடலின் மிகப்பெரிய பலம்.. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_COlUR85x1D4/SxpSxcFaNcI/AAAAAAAAAaY/shkwo0MP6jw/ilayaraja4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="382" src="http://1.bp.blogspot.com/_COlUR85x1D4/SxpSxcFaNcI/AAAAAAAAAaY/shkwo0MP6jw/ilayaraja4.jpg" width="640" /></a></div><br /><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODkyODJfYnEyckg/PooveNeeNaanaagavum.mp3">7. பூவே நீ நானாகவும் (கை கொடுக்கும் கை)</a> </b><br />என் அபிமான இயக்குனர் மகேந்திரனின் இயக்கத்தில் வெளிவந்த படம் "கை கொடுக்கும் கை".. அதில் இடம் பெற்ற இந்த பாடல் மிக அருமையானதொரு மெலடி.. இதுவும் ராஜாவே பாடியே பாடல் தான்.. கண் பார்வை தெரியாத தன் மனைவிக்கு&nbsp; அவளது கணவன் ஆதரவாக பாடும் பாடல் இது.. இரவு நேரங்களில் தூங்கப்போகும் சமயங்களில் நான் தவறாமல் கேட்க்கும் பாடல்களில் இதுவும் ஒன்று.. இசை தாலாட்டு என்ற வார்த்தையின் அர்த்தம் இந்த பாடலுக்கு மிகவும் பொருந்தும்..<br /><br /><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODY3ODdfanRVMHQ/OruKanamOruYugamaaga.mp3">8. ஒரு கணம் ஒரு யுகமாக (நாடோடி தென்றல்)</a></b><br />இளையராஜாவின் சில நல்ல பாடல்கள் படங்களில் இடம் பெறாமலே போனதுண்டு.. (இது போன்ற பாடல்களை தொகுத்து விரைவில் ஒரு பதிவிட முயற்சிக்கிறேன்).. அவற்றில் எனக்கு பிடித்த முக்கியமான பாடல் "ஒரு கணம் ஒரு யுகமாக".. எஸ்.ஜானகியும் இளையராஜாவும் போட்டி போட்டு கொண்டு மிகவும் லயித்து பாடி இருப்பார்கள்.. காதலனை பிரிந்த காதலி முதல் பகுதியை பாடுவது போல ஜானகி உருகி இருப்பார்.. பின்பு காதலன் அவளை தேடி வந்து விட்டான் என்பது போல ராஜா அடுத்த பகுதியை ஆரம்பிப்பார்.. பிரிவு, சேர்க்கை என்று இரண்டு பகுதியுமே ஒரே தாளத்தில் மிகவும் மெதுவாகவே செல்வது போல தோன்றினாலும் இரண்டையுமே நன்றாகவே வேறுபடுத்தி பார்க்க முடியும்.. குறிப்பாக 'வானமும் பூந்தென்றலும்' என்று இளையராஜா ஆரம்பிக்கும் போது கூடுதலாக வயலினும், தபேலாவும் சேர்ந்து கொண்டு பிரிந்தவர் கூடினர் என்கிற உத்வேகத்தை கொடுக்கும்.. காதலில் இருப்பவர்கள், காதலின் ஆரம்ப கட்டங்களில் இருப்பவர்கள், காதலியை தற்காலிகமாக பிரிந்தவர்கள் போன்றோருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்..<br /><br />கூடுதல் தகவல்: மிக அரிதாக சில படங்களுக்கு அனைத்து பாடல்களையும் தானே&nbsp; எழுதி இசையமைத்திருப்பார் இளையராஜா.. அந்த வகையிலே தனது நண்பர் பாரதிராஜா இயக்கிய இந்த படத்தின் அத்தனை பாடல்களையும் எழுதி இசையமைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல் கதாசிரியராகவும் உழைத்திருந்தார் ஆம், இந்த படத்தினுடைய கதை இளையராஜாவினுடயது தான்.. பாரதிராஜாவின் இயக்கம், இளையராஜாவின் இசை/பாடல்கள்/கதை, எழுத்தாளர் சுஜாதாவின் வசனம் என்று பெரும் ஜாம்பவான்கள் இணைத்த படம் இது..<br /><br /><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODkwMzBfN3JSZlE/KaiseKahoon.mp3">9. Kaise Kahoon (நண்டு)</a></b><br />இயக்குனர் மகேந்திரனின் நண்டு திரைபடத்தில் இடம்பெற்ற இனிமையான ஹிந்தி பாடல் 'Kaise Kahoon'.. எண்பதுகளில் இருந்த இசை மாதிரிகளில், ராஜாவின் இசையில் ஒரு மென்மையான ஹிந்தி பாடல் கேட்டால் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று யோசிப்பவரா? இந்த பாடல் உங்களுக்கு தான்.. எனக்கு மிகவும் பிடித்த திரைப்படம் நண்டு.. எழுத்தாளர் <a href="http://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%B5%E0%AE%9A%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B0%E0%AE%BF">சிவசங்கரி</a> எழுதிய "நண்டு" என்கிற நாவலை தழுவி எடுக்கப்பட்ட இந்த திரைப்படத்தில் - தீபன் சக்கரவர்த்தி பாடிய "ஆடுதம்மா ஆற்றின் அலைகள்", உமா ரமணன் பாடிய "மஞ்சள் வெயில் மாலையிட்ட பூவே", மலேசியா வாசுதேவன் பாடிய "அள்ளி தந்த பூமி அன்னையல்லவா" என்று அனைத்து பாடல்களுமே என்னுடைய விருப்ப பாடல்கள் தான்.. நான் தேர்வு செய்திருக்கும் "Kaise Kahoon" என்கிற இந்த பாடலை பாடியவர் பூபேந்திர சிங் எனும் வடமொழி பாடகர்.. இந்த பாடலை எழுதியவர் கருப்பு வெள்ளை காலகட்டங்களில் மிகவும் பிரபலமாக இருந்த பின்னணி பாடகர் பி.பி. ஸ்ரீநிவாஸ் என்பது ஆச்சர்யமளிக்கும் செய்தி.. உறக்கமில்லா இரவுகளை விரட்ட இந்த பாடல் ஒரு நல்ல நிவாரணி..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3MErTv9x1sg/TvC5o9dYdcI/AAAAAAAABDQ/9_KsyKQzuAY/s1600/387585_10150398675912513_533502512_8653907_979984533_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="478" src="http://3.bp.blogspot.com/-3MErTv9x1sg/TvC5o9dYdcI/AAAAAAAABDQ/9_KsyKQzuAY/s640/387585_10150398675912513_533502512_8653907_979984533_n.jpg" width="640" /></a></div><b><a href="http://pra24.opendrive.com/files/Ml8zODkxODJfa0hvOVY/Manthiram%20Idhu.mp3">10.மந்திரம் இது மந்திரம் (ஆவாரம்பூ)</a> </b><br />புகழ்பெற்ற மலையாள இயக்குனர் பரதன், தேவர் மகனுக்கு பின் இயக்கிய திரைப்படம் "ஆவாரம்பூ".. மனதிற்கு பிடித்த பெண்ணை வர்ணித்து, சற்றே காமம் கலந்து காதலன் பாடும் இந்த பாடல் கே.ஜே. யேசுதாசின் காந்தர்வ குரலில் தெய்வீக தன்மையோடு நம் காதுகளில் ஒலிப்பதற்கு காரணம் இளையராஜாவின் இசையே அன்றி வேறெதுவும் இல்லை.. பாட்டின் இடையே மிருதங்கமும் வயலினும் மாறி மாறி இசைக்கப்படும் வகையில் (3:14 - 03:55) ஒரு இசை துண்டம் வரும்.. அதன் இனிமையை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது.. அனுபவித்து கேட்டால் தான் உணர முடியும்..<br /><br /><u><b>குறிப்பு: </b></u><br />எனக்கு பிடித்த பத்து பாடல்களை தேர்வு செய்தபின தான் கவனிக்கிறேன்.. <br />&gt; எனக்கு பிடித்த மலேசியா வாசுதேவன், மனோ, சித்ராவின் குரல்களில் நான் ஒரு பாடலை கூட தேர்வு செய்திருக்கவில்லை.. <br />&gt; 2000 பிறகு வந்த எந்த படத்திலிருந்தும் நான் பாடல்களை தேர்வு செய்யவில்லை.. <br />70-80-90- களில் வந்த பாடல்களையே தேர்வு செய்திருக்கிறேன்..<br />&gt; மேற்கூறிய கால கட்டங்களில் வந்த இளையராஜாவின் பாடல்களை கேட்பதில் இருக்கு சுகானுபவம், அந்த பாடல்களை ஒளி வடிவில் பார்க்கும்போது கண்டிப்பா குறைந்து விடும்.. மகேந்திரன்,பாரதிராஜா, மணிரத்னம் போன்ற வெகு சிலர் தான் ராஜாவின் பாடல்களை நன்றாக படமாக்கி இருப்பார்கள்.. மற்றயோர் பாட்டு கிடைத்து விட்டதே, அதுவே போதும் என்கிற அளவில் படமாக்கி இருப்பார்கள்.. அதனால் அதனை பாடல்களையும் ஒலி வடிவிலேயே இணைத்திருக்கிறேன்.. <br /><br /><br />நன்றி!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-4664397456524664607?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-21411074523143833272011-12-13T23:09:00.000+05:302011-12-21T10:45:49.121+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />"மாற்றம் ஒன்றிற்கு தான் மாற்றமே இல்லை", "<span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">Changes are Inevitable</span>" போன்ற வாக்கியங்களின் மேல் எனக்கு நம்பிக்கையே இருந்ததில்லை..<br />நான் செய்து கொண்டிருக்கின்ற/பழகிக் கொண்ட விஷயங்கள் என் மனதில் ஆழமாக வேரூன்றி விட்டு விட்டால் அவற்றிலிருந்து என்னை மாற்றிக் கொள்ள முயன்றதே இல்லை.. என்னை சுற்றி நடக்கும் பல மாற்றங்களை, புதிய தோன்றல்களை நான் ஏற்றுக்கொண்டு அனுசரித்து போனதே இல்லை..<br />&lt;&lt;அதற்காக நான் பிடிவாதமுள்ள கொள்கைகாரன் என்றோ, பழமை விரும்பி என்றோ அர்த்தம் கொள்ள வேண்டாம்.<i>.</i> :-) &gt;&gt;<br />"<span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">I am already in my comfort zone.. Why should i make it complicate by adhering new/updated things</span>" - என்பது என்னளவில் எனக்கு நானே ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஒரு வகையான நியாயம்..<br /><br />ஆனால், சமீப காலமாக என்னை நான் ஒரு விஷயத்தில் மாற்றிக் கொண்டுவிட்டேன்.. உண்மையை சொல்ல வேண்டுமென்றால் - மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் வந்து விட்டது.. <br /><br />நான் தனிமையை மிகவும் விரும்புபவன்.. தனிமையிலே இனிமை காண்பது எனக்கு மிகவும் மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று.. <br />சிறு வயது முதலே தனிமையை சிலாகிப்பது தான் என் சுபாவம் என்றாலும் நான் தனிமையின் உச்சத்தை தொட்டதற்கு -"எதற்கு புதிய உறவுகள் என்ற எண்ணம்", "சக மனிதர்கள் மூலம் என் வாழ்வில் நான் சந்தித்த சில கசப்பான அனுபவங்கள்" போன்ற வேறு சில காரணங்களும் உண்டு.. <br />இதே சென்னையில் தான் எனது பெற்றோர்/உடன் பிறந்தோர் இருகின்றார்கள்.. இருந்தாலும் நான் எனக்கு பிடித்த அந்த தனிமையை விரும்பி, தனியாக ஒரு வீடு எடுத்து தங்கி வருகிறேன்..<br />(இதை வைத்துக்கொண்டு என் குடும்பத்தின் மீது எனக்கு அன்பில்லை என்று அர்த்தம் கொள்ள தேவையில்லை).. <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://justinsapp.files.wordpress.com/2011/09/loneliness2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="377" src="http://justinsapp.files.wordpress.com/2011/09/loneliness2.jpg" width="640" /></a></div><br />இப்படி நான் விரும்பிய தனிமை, கடந்த ஒரு வருட காலமாக என்னை வேறு ஒரு தளத்திற்கு&nbsp; கொண்டு செல்ல ஆரமபித்தது..<br />அலுவலகத்திலும் சரி, வெளியிலும் சரி - சக மனிதர்களோடு பழகுவதை நான் அறவே தவிர்க்க ஆரம்பித்தேன்..<br />எங்கும் செல்லாமல் வீட்டிலேயே அடைந்து கிடக்க ஆரம்பித்தேன்.. நாளடைவில் மிகப்பெரிய வெறுமை என்னை ஆட்கொள்ள ஆரம்பித்தது.. <br />எவருடனும் பேசாமல் பழகாமல் இருக்க ஆரம்பித்தன் விளைவு - எல்லா தருணங்களிலும் மனதில் பலவிதமான தேவையற்ற சிந்தனைகள் தோன்ற ஆரம்பித்தது..<br />மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளானது போன்ற ஒரு உணர்வு..<br />ஒரு கட்டத்தில், இதன் உச்சமாக நான் வாய்திறந்து பேசக்கூட வாய்ப்புகள் குறைந்து போக ஆரம்பித்தது..<br />வீட்டிற்க்கு தொலைபேசியில் பேசுவதை தவிர்த்து பார்த்தால், நான் அதிகம் பேசுவது ஆங்கிலத்தில் (<span style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">business talks i.e.,</span> பணி நிமித்தமான பேச்சுக்கள்) மட்டுமே என்றானது..<br />கிட்டதட்ட இந்த <a href="http://blog.manki.in/2011/07/feeling-sad-for-no-reason.html">சுட்டியில்</a> விவரிதிருப்பதை போன்ற ஒரு நிலையில் தான் நான் இருந்தேன்..<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://damancd.files.wordpress.com/2011/03/110309-loneliness.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://damancd.files.wordpress.com/2011/03/110309-loneliness.jpg" width="348" /></a></div><br />இதிலிருந்து என்னை நான் வெளியேற்றியே ஆகவேண்டும், நான் மாறியே ஆகவேண்டும் முடிவு செய்தேன்..<br /><br />எப்படி? அதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது.. எனக்கு பிடித்த தனிமையை விட்டுக் கொடுத்து விடாமல் இதிலிருந்து மீள வேண்டுமென்றால், சக மனிதர்களோடு பழக ஆரம்பிக்க வேண்டும்..<br />ஆம்.. கடந்த இரு மாத காலமாக. எந்த வித வேறுபாடும் இல்லாமல் நான் சந்திக்கும் அத்தனை மனிதர்களுடனும் சகஜமாக சிரித்து பேசி பழக ஆரம்பித்திருக்கிறேன்..<br />இப்பொழுது என்னை நான் ஓரளவு மீட்டு விட்டதாகவே உணர்கிறேன்.. <br />என் இயல்பை மீறிய ஒரு விஷயத்தை தான் நான் செய்கிறேன் என்று எனக்கு தெரிகிறது.. ஆனாலும் கஷ்டப்பட்டு ஒருவாறாக என்னை நான் பழக்கிக் கொண்டு விட்டேன்.. <br /><br />முன்பு சொன்னதுபோல் எனக்கு பிடித்த தனிமையை என்றும் நான் விட்டு கொடுத்து விடப் போவதில்லை.. <br /><div style="color: #3d85c6;">"தனியாக ஒரு உலகை படைத்தது, இந்த சமூகத்தில் வாழ்ந்த ஒரு மனிதனை அதில் விட்டுப் பாருங்கள்.. அவன் அங்கு தான் எந்த விதமான போலிதன்மையும் இல்லாமல் இருப்பான்" </div><span style="color: #3d85c6;">"நான் தனியாக இருக்கும் இந்த வீடு என்பது என் உலகம்.. இங்கு தான் நான் யார் என்று என்னை நான் உணர்கிறேன்.. இங்கே தான் நான் நானாக இருக்கிறேன்.. என் வாழ்கையை நான் வாழ்கிறேன்.."</span> போன்ற என் கருத்தில் எந்த மாற்றமும் வந்துவிடவில்லை <br />அதே சமயம், இந்த தனிமையின் நீட்சி என்னை முழுமையாக ஆட்கொண்டு வேறு ஒரு அபாய கட்டத்திற்கு கொண்டுசென்று விட்டுவிடக்கூடாது என்பதில்&nbsp; கவனமாக இருக்கிறேன்..<br /><br />நன்றி!! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-2141107452314383327?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-23191792314034144052011-12-11T19:34:00.001+05:302011-12-29T19:56:28.358+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><u><b>அன்று:</b></u><br />அப்போது எனக்கு சுமார்&nbsp; பதிமூன்று அல்லது பதினான்கு வயதிருக்கும்.. லேசாக உதட்டின் மேல் மீசை அரும்பி விட்டிருந்த நேரம்..பள்ளியிலும், வெளியிலும்<u><b> </b></u> அனைவரும் என்னை பெயர் சொல்லியோ அல்லது வாடா/போடா என்றோ தான் அழைத்ததுண்டு.. வீட்டில் அனைவரும் பெயர் சொல்லி கூப்பிடுவார்கள்..தாத்தா மட்டும் சில நேரங்களில் என்னை அன்பாக 'என்னங்கையா' என்று அழைப்பர்.. <br /><br />ஒருநாள்,.வீட்டினருகே இருந்த ஒரு மளிகை கடையில் ஏதோ வாங்குவதற்காக சென்றிருந்தேன்.. கடையில் வழக்கமாக இருக்கும் அண்ணாச்சிக்கு பதில் அன்று வேறு ஒரு பெரியவர் இருந்தார்.. வீட்டில் என்னென வாங்க வேண்டும் என்று எழுதி குடுத்த சீட்டை அவரிடம் நீட்டினேன்..நான் கேட்ட சரக்கையெல்லாம் கட்டிகொடுத்து விட்டு,&nbsp; "மொத்தம் எழுபத்தஞ்சு&nbsp; ருபா ஆகிருச்சு <b>சார்</b>" என்று சொல்லி என்னிடம் பணத்தை கேட்டார்..ஒன்றும் புரியாமல் சற்றே முழித்தவாறு அவரை உற்று நோக்கினேன்.. "எழுபத்தஞ்சு&nbsp; ருபாய் சார்" என்று சற்று உரக்க சொன்னார்.. <br /><br />அவரை பார்த்து நான் முழித்ததன் காரணம்?<br />என் வாழ்வில் முதன் முறையாக சார் அன்று ஒருவர் அழைத்தது அது தான் முதல் முறை.. அன்றைக்கு மிகவும் சந்தோசமாக இருந்தது.. பெரிதாக ஏதோ சாதித்து விட்டதை போன்று ஒரு நினைப்பு மனதிற்குள்..சற்றும் வளர்ந்தேயிராத என் மீசையை தடவி விட்டுக்கொண்டே வீட்டுக்கு திரும்பினேன்..தெருவில் வரும் வழியிலெல்லாம், எல்லாரும் என்னை ஏதோ ஒரு பெரிய மனுஷனை பார்ப்பது போல பார்பதாகவே எனக்கு தோன்றியது.. <br />"ஒரு வழியாக நம் பால்ய பிராயம் முடிந்தது.. நாம் இளைஞன் ஆகிவிட்டோம்" என்றெல்லாம் அன்றிரவு தூக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருந்தேன்.. <br /><br /><u><b>இன்று:</b></u><br />இரண்டு வாரங்களுக்கு என் வயது முப்பதை எட்டியிருந்தது.. <br />வழக்கமாக நான் அலுவலகத்திற்கு கேபில் (Office Cab) தான் செல்வதுண்டு.. <br />இரண்டு மூன்று வாரமாக புதிதாக ஒருவர் என்னுடன் கேபில் வந்து கொண்டிருக்கிறார்.. அவ்வளவாக பழகவில்லை அவருடன் என்றாலும், அவ்வபோது சில நேரங்களில் சில விஷயங்கள் பேசுவதுண்டு..என்னை பெயர் சொல்லி வாங்க/போங்க என்றே பேசுவார்..<br />இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு நாள் அவர் என்னுடன் வரவில்லை.. அடுத்த நாள் அவரை பார்த்த பொழுது, "என்னங்க, நேத்து வரல?" என்று சாதாரணமாக கேட்டேன்..&nbsp; அவர் அதற்க்கு சிரித்தவாறே, "பிரசன்னா <b>சார் </b>, உங்களுக்கு அதெல்லாம் சொன்ன புரியாது" என்று சொல்லிவிட்டு, நான் அதற்க்கு பதில் கேள்வி கேட்பேன் என்று எதிர்பார்த்து நின்றார்..நான் அதற்கு மேல் பேச்சை வளர்க்காமல் சிரித்தவாறே அந்த இடத்தை விட்டு நகர்தேன்.. <br /><br />நான் ஏன் அவருடன் பேச்சை வளர்க்கவில்லை? <br />காரணம் - அவர் சார் என்று என்னை கூப்பிட்டதும்&nbsp; எனக்கு என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை. அதனாலே தான் அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றேன் என்பது தான் உண்மை.. அன்றிரவு வரை ஏதோ ஒன்றை இழந்தது போல் வெறுமையாக இருந்தேன்..முன்பு என்னை ஒருவர் சார் என்று அளித்த போது ஏற்பட்ட அந்த மகிழ்ச்சி, இன்று சற்று அதிர்ச்சியாக மாறியது ஏன்?<br />கடந்த மாதம் தான் என் வயது முப்பதை தொட்டிருந்தது&nbsp; - அதனாலா? <br />இருந்தும் சார் என்ற வார்த்தையை என் மனம் ஏன் ஏற்க மறுத்தது என்று அந்த தருணத்தில் எனக்கு தெரியவில்லை..<br /><br />பின்பு பலவாறான கோணங்களில் யோசித்து பார்த்து தெளிவு பெற்றேன்.. அவர் சாதாரணமாகவோ அல்லது நகைச்சுவையாகவோ ஏதோ ஒன்றை சொல்ல வந்திருப்பார்.. அவருக்கு கண்டிப்பாக என்னைவிட ஓரிரண்டு வயது குறைவாக தான் இருக்கும்.. அவர் என்னை சார் என்று அழைப்பதில் என்ன தவறு இருக்கிறது.. வயது மூப்பு என்பது மனிதரை பிறந்த அனைவருக்கும் வந்தே தீரும்..எவரும் அதற்க்கு விலக்கில்லை..முப்பது என்பது அப்படி ஒன்றும் தளர்த்த வயதும் அல்லவே.. பின், ஏன் இது போன்ற தாறுமாறான சிந்தனைகள்? மனிதரனைவருக்கும்&nbsp; பொதுவாக, இயற்கையாக நிகழும் விஷயங்களை நாம்ஏற்று கொள்ளத்தான் வேண்டும் அல்லவா:-)<br /><div style="color: black;"><br /></div><div style="color: black;"><b><span style="font-family: georgia,bookman old style,palatino linotype,book antiqua,palatino,trebuchet ms,helvetica,garamond,sans-serif,arial,verdana,avante garde,century gothic,comic sans ms,times,times new roman,serif;">"Do not regret growing older.&nbsp; It is a privilege denied to many" - (Unknown Author)..&nbsp; </span></b></div><br />நன்றி!!<span style="font-family: georgia,bookman old style,palatino linotype,book antiqua,palatino,trebuchet ms,helvetica,garamond,sans-serif,arial,verdana,avante garde,century gothic,comic sans ms,times,times new roman,serif;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-2319179231403414405?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-50374369788618231412011-11-16T22:44:00.033+05:302011-12-29T19:57:59.224+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">கடந்த வாரம் முழுக்க ராஜ் டிவியில் இரவு 11:30 மணிக்கு, இயக்குனர் பாலச்சந்தரின் படங்களாக ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்..<br />நானும் கடந்த வாரம் முழுக்க விடுப்பில் இருந்ததால், அவற்றில் சிலவற்றை பார்க்க நேர்ந்தது..<br /><br />"<span style="font-weight: bold;">ஒரு வீடு இரு வாசல்</span>", "<span style="font-weight: bold;">பொய்க்கால் குதிரை</span>" என்ற இரு படங்கள் நான் இதற்கு முன்னர் கேள்விப்பட்டிராதவை.. இரண்டுமே சுமார் தான்..<br /><br />"<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Poikkal_Kudhirai"><span style="font-weight: bold;">பொய்கால் குதிரை</span></a>" - கிரேசி மோகனின் "<span style="font-weight: bold;">Marriages made in Saloon</span>" என்ற மேடை நாடகத்தை தழுவி எடுக்கப்பட்ட படம் என்று பின்னர் இணையத்தின் மூலமாக அறிந்தேன்.. நாடக மேடையில் பார்க்கும் போது, கண்டிப்பாக நன்றாக இருந்திருக்கும்.. பெரிய திரையில் அவ்வளவாக எடுபடவில்லை..<br /><br />&lt;&lt;<span style="font-weight: bold;">Marriages made in Saloon</span> நாடகத்தை <a href="http://www.padangal.com/crazy-mohan-comedy-drama/marriage-made-in-saloon-video_ebe3b051b.html#">இங்கே </a>பார்க்கலாம்&gt;&gt;<br /><br />"<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Oru_Veedu_Iru_Vasal"><span style="font-weight: bold;">ஒரு வீடு இரு வாசல்</span></a>" - எண்பதுகளின் இறுதில் வந்த இந்த படம் கண்டிப்பாக ஒரு வித்தியாசமான முயற்சி என்று சொல்லலாம்.. ஒரே திரைபடத்தில் முழுக்க வேறுபட்ட இரு கதைகள் என்று எடுக்கப்படிருக்கிறது.. அதில் முதல் கதை எனக்கு பிடித்திருந்தது.. இரண்டாவது கதை சுமார்.. இரண்டு கதைகளுமே அனுராதா ரமணனின் புதினங்களை தழுவி எடுக்கப்பட்டவை என்று விக்கிபீடியாவில் போட்டிருக்கிறது.. அனால், டைட்டிலில் சிவசங்கரி என்று பார்த்ததாக ஞாபகம்..<br /><br />மூன்றாவதாக நான் பார்த்தது, "<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Achamillai_Achamillai"><span style="font-weight: bold;">அச்சமில்லை அச்சமில்லை</span></a>".. கிராமத்து பின்னணியில் ஒரு அரசியல் படம்.. ரசிக்கும்படியான நிறைய Political Satire Dialogues.. ராஜேஷ்/சரிதாவின் நடிப்பில், வி.எஸ். நரசிம்மன் இசையில் அருமையான பாடல்கள் கொண்ட ஒரு திரைப்படம்..<br />படத்தில் வரும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த '<a href="http://www.youtube.com/watch?v=cn2ieQHnjLE">ஆவாரம்பூவு ஆறேழு நாளா</a>' என்ற பாடலை நீங்கள் அனைவரும் கேட்டிருப்பீர்கள். . அதை இயற்றியவர் கவிஞர் <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tamilanban"><span style="font-weight: bold;">ஈரோடு </span><span style="font-weight: bold;">தமிழன்பன்</span></a>.. (அந்நாளைய தூர்தர்ஷன் செய்தி வாசிப்பாளர் - ஞாபகமிருக்கிறதா?)<br /><br />சரி, விஷயத்திற்கு வருகிறேன்..<br />எனக்கு சுமார் 12 வயதிருக்கும் பொழுது, சென்னை தொலைகாட்சியில் "அச்சமில்லை அச்சமில்லை" படத்தினுடைய சில காட்சிகள் திரைமலரில் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது..<br />அதில் ஒரு காட்சி வரும்.. காதலிக்காக கோவிலை ஒட்டிய அருவியினருகே காதலன் காத்திருப்பான்.. காதலியோ அவனை சந்திக்க வராமல், அந்த அருவியினது மேல் பரப்பில் நின்று கொண்டு ஒரு குறிப்பை மரப்பட்டையில் எழுதி நீரிலே மிதக்க விடுவாள்..<br />அது அருவி வழியாக, தண்ணீரில் இறங்கி காதலனை வந்தடையும்.. பார்த்தவுடனே காதலனுக்கு புரிந்து விடும் - அது தன் காதலியின் செய்தி தான் என்று.. அனால் அதில் எழுதி இருக்கும் குறிப்பை அவனால் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தவிப்பான்.. அங்கு வரும் கதையின் நாயகி (சரிதா), அந்த குறிப்பை படித்து பார்த்து விட்டு, "இது கூட விளங்காமல் இருக்கிறாயே" என்று சிரித்துக் கொண்டே செல்வாள்.. எனக்கும் அந்த குறிப்பின் அர்த்தம் அந்த வயதில் புரியவில்லை.. என்னவாக இருக்கும் என்று யோசித்து கொண்டே இருந்தேன் சில நாட்கள்.. பின்னர் அதை முழுவதுமாக மறந்தும் விட்டேன்.. ஆனால், இந்த முறை பார்க்கும் போது என்ன அர்த்தம் என்று புரிந்து விட்டது.. :-)<br /><br />காதலி தான் வர முடியாது என்பதை காதலனுக்கு தெரிவிக்க கொடுத்திருந்த குறிப்பு : "<span style="font-weight: bold;">வந்ததால் வரவில்லை.. வராவிட்டால் வந்திருப்பேன்</span>"..<br />என்ன, உங்களுக்கு அர்த்தம் புரிகிறதா?<br /><br />இரண்டாவதாக விசுவினுடைய ஒரு படம்.. பெயர் சரியாக ஞாபகமில்லை..சுமார் பதினைந்து வயதில் பார்த்ததாக நினைவு.. வேடிக்கை அது வாடிக்கை, சம்சாரம் அது மின்சாரம் போன்று ஏதோ ரைமிங்காக தலைப்பை கொண்ட ஒரு படம்.. அதில் வரும் ஒரு காட்சி - எழுத்தாளரான ரவி ராகவேந்தர், தன்னை சந்திக்க வரும் தனது ரசிகையான பல்லவியிடம் ஒரு புதிர் போடுவார்.. அது புரியாமல் பல்லவி முழிப்பார்.. பின்னர் விடையை ரவியே பல்லவியிடம் கூறுவார்..<br /><br />அந்த புதிர் - ஒரு பெண்ணை " <span style="font-weight: bold;">ஊரார்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">கண்ட</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">கோலம்</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">ஆனால்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">உடையவன்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">காணாத</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">கோலம்</span><span style="font-weight: bold;">.</span>." அது என்ன கோலம்? என்று எனக்கு விடை உடனேயே தெரிந்து விட்டது.. உங்களுக்கு விடை தெரிகிறதா?<br />விடாமல் அதை தொடர்ந்து, "<span style="font-weight: bold;">உடையவன்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">மட்டும்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">கண்ட</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">கோலம்</span><span style="font-weight: bold;">, </span><span style="font-weight: bold;">ஆனால்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ஊரார்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">காணாத</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">கோலம்</span>" என்று அடுத்த புதிர் கேள்வியாக வரும்.. அதை கேட்டு, பல்லவி வெட்கப்பட, பின்னர் ஏதேதோ நடந்து விடும் .. (ஆமா, என்ன நடந்திருக்கும்?? :-))<br /><br />இறுதியாக, இன்று வரையில் எனக்கு விடை தெரியாத ஒரு புதிர்..<br />சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு - வரிசையாக சேனல் மாற்றிக் கொண்டே வரும் போது, இயக்குனர் பாக்யராஜ் ஒரு பெண்ணிடம் புதிர் போடுவதாக ஒரு திரைபடத்தின் காட்சியை கண்டேன்.. விடை என்னவென்று பார்பதற்குள் மின் தடை ஏற்பட்டு விட்டது.. படத்தின் பெயரும் தெரியவில்லை.. அந்த நடிகையும் யார் என்று தெரியவில்லை..<br /><br />படு சுவாரசியமான அந்த புதிர் - "<span style="font-weight: bold;">ஒரு</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">பெண்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">தன்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">கணவனிடம்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ஒரே</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ஒரு</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">விஷயத்தை</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">மட்டும்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">மறைத்து</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">இறுதி</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">வரை</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ரகசியம்</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">காப்பாள்</span><span style="font-weight: bold;">.</span><span style="font-weight: bold;">கடைசி</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">வரை</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">அது</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">என்னவென்று</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">கணவனுக்கு</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">தெரியவே</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">தெரியாது</span><span style="font-weight: bold;">.. </span><span style="font-weight: bold;">அது</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">என்ன</span><span style="font-weight: bold;"> </span><span style="font-weight: bold;">ரகசியம்</span><span style="font-weight: bold;">?</span>" .. பாக்யராஜ் கேட்கிற கேள்வி என்பதால் நானும் பலவாறாக (எக்குதப்பாகவும் கூட) யோசித்து பார்த்துவிட்டேன்.. இன்று வரை எனக்கு விடை சிக்கவே இல்லை.. பார்க்கலாம், என்றாவது ஒரு நாள் எதேச்சையாக அந்த படத்தை நான் பார்க்காமலா போய்விடுவேன்..<br /><br />நன்றி!!!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-5037436978861823141?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-58204085474902873902011-10-02T19:55:00.019+05:302011-12-15T19:16:30.394+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">அன்று சனிக்கிழமை.. இரவு மணி பதினொன்று இருக்கும்.. அவன் அப்பொழுதுதான் அழுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்க்கு வந்திருந்தான்.. இங்கே வீடு என்று அவனால் குறிப்பிடப்படுவது அவன் தனியாக தங்கி இருக்கும் அந்த 1 BHK வாடகை ரூமைத்தான்.. அவனைப் பொறுத்தவரையில், அதுதான் வீடு..<br /><br />சமீப நாட்களாக அவன் மிகுந்த மனவருத்தத்தில் இருக்கின்றான் என்பதை அவன் முகத்தை வைத்தே சுலபமாக சொல்லி விடலாம்.. தன்னை தொடர்ந்து துரத்தி வரும் பிரச்சனைகள் அனைத்திற்கும் எப்பொழுது தீர்வு கிட்டும்? -அல்லது- தீர்வு கிட்டுமா? கிட்டாதா? என்று பலவாறாக மனதிற்குள் சிந்தனைகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது..<br /><br />பேண்ட்டிலிருந்து கைலிக்கு மாறியவன், முகம் கழுவுவதற்காக குளியலறைக்குள் நுழைந்தான்.. பலவாறான சிந்தனையோட்டதில் இருந்த அவன் குளியலறை விளக்கை போட்டிருக்கவில்லை.. குழாயை திறந்ததும், சில்லென்று பீறிட்டு வரும் தண்ணீரை இரு கைகளிலும் பிடித்து , வேகமாக முகத்தை அடித்துக் கழுவியதும், சற்றே புத்துணர்ச்சி அடைந்ததாய் ஒரு உணர்வு அவனுக்கு.. குழாயை மூடலாம் என்று கையை அதனருகே கொண்டு சென்று போது, கையில் ஏதோ சுருக்கென்று தைத்ததைப் போன்றதொரு உணர்வு.. என்னவாக இருக்கும்? விளக்கை எரிய விட்டிருக்காததால், கண்ணுக்கு ஒன்று புலப்படவில்லை.. <br /><br />கண்ணை கசக்கி உற்று பார்த்தபொழுது - ஏதோ ஒன்று, குழாயின் கைப்பிடியருகே நெளிவதை போன்று தோன்றியது..சற்று பின்வாங்கி விளக்கை போட்டு அது என்னவென்று பார்த்தான்.. இப்பொழுது அது அவன் கண்களுக்கு பளிச்சென்று தெரிந்தது.. ஆம்,அது ஒரு பாம்பு.. சுமார் நான்கடி நீளம், சற்றே பழுப்பு நிறம்..சட்டென்று அறையில் வெள்ளிச்சம் பரவியதால் அதற்கு கண்கள் கூசியிருக்குமோ என்னவோ.. இவனைப் பார்த்து சற்று சீறியது .. <br /><br />இவன் முகத்திலோ, சிறு சலனமுமில்லை.. பயம்? படபடப்பு? - ம்ஹும்..<br />அந்த பாம்பை அப்படியே வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான்.. சிலநொடிகள் கடந்தன..ஏதாவதொரு கம்பை எடுத்து தன்னை அடிக்க முயற்சிப்பான் என்று எதிர்பார்த்திருந்த பாம்பு, இவன் ஒரு வெத்துவெட்டு என்று முடிவு செய்து, குழாயின் பின்னிருந்த பைப்பைப் பற்றி மேல்நோக்கி சென்று சாவகாசமாக வெளியேறியது..<br />இவனோ, எந்தவொரு சிந்தனையுமில்லாமல் - வெளியேறிச்சென்ற பாம்பைப் பார்த்தவாறு குளியலறையை விட்டு வெளியே வந்தான்..<br /><br />சாவகாசமாக ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தவாறு, வீட்டை விட்டு வெளியே வந்து வெளி வாசலில் நின்றவாறு தெருவை இருபக்கமும் பார்த்தான்.. எந்தவொரு ஆள் நடமாட்டமும் இல்லை.. ஒட்டு மொத்தமாக ஊரே அடங்கியிருந்தது.. "ஒரு வேளை அனைவருமே பாம்பு கடித்து அவரவர் வீட்டிற்க்குள் சமாதியாகி விட்டனரா?".. தன்னுடைய கற்பனை எவ்வளவு சிறுபிள்ளைத்தனமானது என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.. இருந்தாலும் , தன் கேள்வியை நினைத்து, தனக்குதானே மெலிதாக சிரித்துக் கொண்டான்..<br /><br />கடிபட்ட தன் கையைப் பார்த்தான்.. வழக்கமாக பாம்பு கடிபட்ட இடம் என்பது, இரண்டு பற்கள் பதிந்ததுபோலதான் இருக்கும் என்று எங்கோ படித்த ஞாபகம்..தனக்கு மட்டும் ஏன் ஒரே ஒரு பல் பதிந்தது போல இருக்கிறது? ஒருவேளை பாம்பு நம்மை சரியாக கடிக்கவில்லையா??<br />மருத்துவரிடம் ஊசி போட்டுக்கொள்ளும் போது, முதலில் ஊசி குத்துவது தெரியும்.. பின்பு, அவர் மருந்தை செலுத்தும்போது ஏதோ ஒன்று உட்புகுவது போல் தோன்றும்.. அதுபோல, பாம்பு கடித்த போது நமக்கு முதலில் சிறு வலி தோன்றியது.. பிறகு, ஒரு திரவம் நமக்குள் உட்புகுவது போல தோன்றியது.. ஆக, பாம்பு நம்மை ஒழுங்காக தான் கடித்திருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொண்டான்..<br /><br />உள்ளுக்குள், பலவாறாக அவனது சிந்தனை உழன்று கொண்டிருந்தது.. <br />"இந்த நாளில், இந்த நேரத்தில் பாம்பு நம்மை கடிக்க வேண்டு என்பது முன்பே எழுதி வைக்கப்பட்ட விதியா?" "அப்படிதான் என்றால், பாம்பு கடித்து நாம் இறக்க வேண்டுமென்றும் விதிக்கப்பட்டிருக்குமா என்ன?" "அப்படிதான் விதிக்கப்பட்டிருக்கும் என்றால், அது அப்படியே இருந்து விட்டு போகட்டுமே..நாம் ஏன் அதை மாற்ற முயற்சிக்க வேண்டும்?" "இதை நாம் ஏன், நம் துன்பங்களிலிருந்து/பிரச்சனைகளிலிருந்து விடுதலை பெற கிடைத்த வாய்ப்பாக எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது.. ?"<br /><br />கிட்டத்தட்ட பதினைந்து நிமிடங்கள் கடந்து விட்டன.. உடம்பில் எந்தவொரு மாற்றமும் ஏற்படவில்லை.. பாம்பு கடிபட்டவர், இரவில் தூங்கக்கூடாது என்று ஏதோவொரு சினிமாவில் பார்த்தது ஞாபகம் வந்தது.. சரி,நாம் தூங்க முயற்சிப்போம் என்று அறைக்குள் திரும்பவும் வந்தான்.. <br /><br />பர்ஸில் இருக்கும் தன் பெற்றோரின் புகைப்படங்களை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு, காலமாகிவிட்ட தன் பாட்டி தாத்தாவின் படங்களை தொட்டு கும்பிட்டு விட்டு விளக்கை அணைத்தான்.. கதவை வெறுமனே சாத்தி விட்டு, தாளிடாமல் வந்து படுத்துக் கொண்டான்.. காரணம் - நாளை நாம் இறந்த பிறகு, நம் உடலை எடுப்பதற்காக வீட்டு கதவு உடைக்கப்படும்.. போகிற நேரத்தில் ஏன் வீட்டின் உரிமையாளருக்கு வீணாக செலவு வைக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணம் தான்..<br /><br />விளக்கை அணைத்து படுத்த பின்னரும்,சிந்தனைகள் உழன்றன.. நாளை நாம் மரணமடைந்து விட்டோமென்றால், அதை எப்பொழுது அனைவரும் அறிவார்கள்? <br />சாதாரணமாக நாம் யார் வீட்டிற்கும் போனதில்லை.. பிறர் நம் வீட்டிற்கு வருவதையும் நாம் விரும்பியதில்லை.. பின்பு எப்படி நம் மரணம் இவ்வுலகிற்கு அறிவிக்கப்படும்? <br />வீட்டினருகே இருக்கும் கடையில் டீ குடிப்பதை தவிர வேறு யாரிடமும் தெருவில் பழக்கமில்லை... <br />வீட்டு உரிமையாளரும், முதல் தேதியன்று தான் வாடகை வாங்க வருவார்..நாளை முதல் தேதியும் அல்ல.. <br />நாளை ஞாயிற்று கிழமை வேறு.. வார நாட்களாக இருந்தாலாவது, ஏன் வரவில்லை என்று அலுவலகத்திலிருக்கும் சக பணியாளர்கள் நம்மை தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்து பார்ப்பார்கள்.. அதற்கும் இப்போது வாய்ப்பில்லை.. <br />ஊரிலிருந்து அப்பா அம்மா யாராவது நாளை காலை போனில் அழைக்கலாம்.. ஓரிருமுறை முயற்சித்து பார்த்துவிட்டு, சற்று பதட்டமடைவார்கள்.. பின்பே, பல்வேறான முயற்சிகளுக்குப்பின் ஒருவாறாக நம் மரணம் அனைவருக்கும் தெரியவரும்.. <br />நாம் மரணமடையும் பட்சத்தில், அது வெளியே தெரிய வருவதற்கே இவ்வளவு சிக்கல்கள் இருக்கிறதே.. நாம் மரணமடைவதில் தவறேதும் இல்லை என்று முடிவு செய்தவாறு கண்ணை மூடி தூங்க முயற்சித்தான்.. பின்னர், அதில் ஒரு வழியாக வெற்றியும் கண்டான்..<br /><br />மறுநாள் காலை மணி ஒன்பதரை.. கண்விழித்தான்.. கடிபட்ட கையில் லேசாக வலி இருப்பது போலிருந்தது.. கடிபட்ட இடமும் சற்று தடித்திருந்தது.. பாம்பு நன்றாகதானே நம்மை கடித்தது.. ஏன், ஒன்றுமே ஆகவில்லை? ம்ஹ்ஹ்ம் - கஷ்டம்தான் .. "நாம் பலமாக இருக்கிறோமா ? அல்லது, அது ஒரு பலவீனமான பாம்பா? " ஒன்றுமே புரியவில்லை அவனுக்கு..<br />நமக்கு உயிர் போகவில்லை.. சரி, அதற்குப் பதில் வேறு ஏதாவது உடற்குறை ஏற்பட்டுவிட்டால்? கை வலிக்கிறதே.. ஒரு வேளை, அந்த கை மட்டும் விளங்காமல் போய்விட்டால்? உயிர் போனாலும் பரவாயில்லை.. இது போல் உடல் பலவீனங்கள் வந்து சேர்ந்தால், நாம் மேலும் பலவிதமான பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ள நேரிடும்.. இருக்கின்ற பிரச்சனைகளே போதும், சமாளித்து கொள்ளலாம் என்று எண்ணியவாறு அருகிலிருக்கும் மருத்துவமனைக்கு கிளம்பலானான்.. <br /><br />இனிமேலாவது, இது போலான முட்டாள்தனங்களுக்கு அவன் இடம் கொடுக்க மாட்டான் என்று நம்புவோமாக..<br /><br />குறிப்பு: <br />&gt;&gt; <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Veronika_Decides_to_Die">Veronika Decides to Die</a> கதையின் தாக்கத்தில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு சிறு முயற்சியே இச்சிறுகதை.. <br />&gt;&gt; இது கற்பனையும், உண்மையும் சரிவிகிதத்தில் கலந்து எழுதப்பட்ட கதை..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-5820408547490287390?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-63942008829872522942011-09-28T22:02:00.029+05:302011-12-11T20:02:17.957+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">கடந்த ஒரு வாரமாக "<span style="font-weight: bold;">சதுரங்கம்</span>" திரைப்படம் - விரைவில் என்கிற விளம்பரம் பத்திரிக்கைகளில்.. <br /><br /><a href="http://icdn1.indiaglitz.com/tamil/gallery/Movies/Sathurangam/sathurangkam-17.jpg"><img alt="" border="0" src="http://icdn1.indiaglitz.com/tamil/gallery/Movies/Sathurangam/sathurangkam-17.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 309px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br />சற்று பின்னோக்கி திரும்பிப் பார்க்கிறேன்.. <br />நான் இறுதி ஆண்டு முதுகலை பயிலும் பொழுது சதுரங்கம் திரைப்படத்தின் பாடல் வெளியிடப்பட்டது.. பார்த்திபன் கனவு என்கிற அருமையான திரைப்படத்திற்குப் பிறகு கரு. பழனியப்பன் இயக்கிய படம் - இதழியலை (Journalism) மையமாகக்கொண்ட ஒரு ஆக்க்ஷன் த்ரில்லர் - அப்பொழுது உச்சத்தில் இருந்த வித்யாசாகர் இசை - என்று அந்தத் திரைப்படத்தைப்பற்றி மிகுந்த எதிர்பார்ப்பு இருந்தது..<br />பாடல்களும் மிக அருமையாக வந்திருந்தது..<br />பின்வரும் இந்த இரு பாடல்களும் எனக்கு மிகவும் பிடித்துப்போய் அடிக்கடி கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன் அந்த காலகட்டங்களில்.. <span style="font-style: italic;"><br />"கார்த்திக்/ ஸ்ரீலேகா பாடிய - எங்கே எங்கே என் வெண்ணிலவு"<br />"மது பாலகிருஷ்ணன்/ ஹரிணி பாடிய - விழியும் விழியும் நெருங்கும் பொழுது"</span><br /><br />கிட்ட தட்ட ஆறரை வருடங்கள் ஓடிவிட்ட பிறகு இப்பொழுது படம் வெளியிடப்பட்டுகிறது.. <br />படம் வெற்றிபெறுமா? ரசிகர்களை கவருமா? - தெரியவில்லை..<br />ஆனால் நான் கண்டிப்பாக இந்த படத்தை பார்ப்பேன்..<br /><br />சதுரங்கம் திரைப்படத்தின் பாடல்களை <a href="http://www.thiraipaadal.com/album.php?ALBID=ALBVID00038&amp;lang=en">இங்கே</a> கேட்கலாம்..<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br />சதுரங்கத்தைப் பற்றி பேசுகிற பொழுது ஞாபகம் வருகிற மற்றுமொரு திரைப்படம் "<span style="font-weight: bold;">காதல் சாம்ராஜ்யம்</span>"..<br /><br /><a href="http://www.newtamilhits.com/movieimages/Kadhal-Samrajyam_b.jpg"><img alt="" border="0" src="http://www.newtamilhits.com/movieimages/Kadhal-Samrajyam_b.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br />பழம்பெரும் தயாரிப்பாளர் பஞ்சு அருணாசலம் தயாரிக்க, தேசிய விருது பெற்று உச்சத்தில் இருந்த அகத்தியன் இயக்க, யுவன் (தன்னுடைய ஆரம்ப காலகட்டங்களில் இருந்தபொழுது) இசையமைமக்க, முழுக்க முழுக்க இளைஞர்களைக்கொண்டு எடுக்கப்பட்ட படம்.. அருமையாக விளம்பரம் செய்து பாடல்களை வெளியிட்டார்கள்.. அனைத்து பாடல்களுமே அருமையாக இருந்தது.. <br />இது நான் இளங்கலை முடித்து முதுகலை பயில ஆரம்பித்திருந்த காலகட்டம்.. எங்களுடைய விடுதி அறையில் இந்தப்பாடல்கள் ஓயாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது நினைவுக்கு வருகிறது.. <br />என்னுடைய விருப்பத் தேர்வாக இருந்த பாடல்கள்.. <br /><span style="font-style: italic;">பல்ராம்/கோபிகா பாடிய - இரு கண்கள் சொல்லும் காதல் சேதி"<br />சங்கர் மகாதேவன் பாடிய - "கல்லூரி பாடம் மாற்றுங்கள்"<br />எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியம்/ சுஜாதா பாடிய - "சித்தன்ன வாசல் சித்திரம் போல உனையார் வரைந்தாரோ"</span><br />பாடல்கள் தவிர, ஒலிநாடாவில் இடம்பெற்றிருந்த <span style="font-style: italic;">"சல்சா தீம்"</span> என்ற இசை கோர்வையும் எனக்கு பிடிக்கும்.. <br /><br />சதுரங்கதைப் போலவே, இந்தப்படமும் முழுமையாக எடுக்கப்பட்டு இன்றுவரையிலும் வெளிவராமல் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.. <br /><br />காதல் சாம்ராஜ்யம் திரைப்படத்தின் பாடல்களை <a href="http://www.thiraipaadal.com/album.php?ALBID=ALBYSR0011&amp;lang=en">இங்கே </a>கேட்கலாம் <br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br />இதைப்போலவே, நான் பள்ளி இறுதி ஆண்டு படிக்கும்போது வெளிவந்த பாடல்கள் <span style="font-weight: bold;">கோடீஸ்வரன்</span> என்ற படத்தினுடையது..<br /><br />அப்பொழு பிரபல தயாரிப்பாளராக இருந்த கே.டி. குஞ்சுமோன் தயாரிப்பில், அவரது மகன் எபி குஞ்சுமோனும், சிம்ரனும் நடிக்க, அகோஷ் என்று அழைக்கப்பட்ட மூன்று இசையமைப்பாளர்கள் இசையமைப்பில் வெளிவந்தது.. படத்தின் பாடல்கள் அப்பொழுது சற்று நன்றாகவே வரவேற்ப்பை பெற்றது.. ஆகோஷ் இசையமைப்பில் அதற்க்கு முன்னர் வந்த ஹரிச்சந்திரா (கார்த்திக், மீனா நடித்தது) படத்தில் பாடல்கள் நன்றாக இருந்த காரணத்தினால் கோடீஸ்வரன் பாடல்களையும் நான் வாங்கி கேட்டேன்.. <span style="font-style: italic;">"தாம் தரிகிட தோம்"</span> என்ற பாடல் எனக்கு அன்றைய விருப்பபாடல்.. மனோ பாடிய <span style="font-style: italic;">"அடி கண்ணே" </span>என்கிற பாடலும் எனக்கு பிடிக்கும்..முந்தய இரு படங்களிப்போல் அல்லாமல் இந்தப்படம் படப்பிடிப்பே நிறைவு பெறாமல் நின்று விட்டது..<br /><br />கோடீஸ்வரன் திரைப்படத்தின் பாடல்களை <a href="http://www.musicplug.in/songs.php?movieid=5460">இங்கே</a> கேட்கலாம்..<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br />நம் இசைஞானி விஷயத்தில் இப்படி பல பாடல்கள் படங்களிலிருந்து வெட்டுபட்டிருக்கின்றன.. அவற்றில் நான் இன்றும் அடிக்கடி கேட்கும் பாடல்கள் சில.. <br /><span style="font-style: italic;">அலைகள் ஓய்வதில்லை - ஜானகியின் குரலில் "புத்தம் புது காலை, பொன்னிற வேளை"..<br />தளபதி - ஜானகி, யேசுதாசின் குரலில் "புத்தம் புது பூ பூத்ததோ"..<br />ராஜாதி ராஜா - பி.சுசிலா, சித்ராவின் குரலில் "என் நெஞ்ச தொட்டு சொல்லு என் ராசா"</span><br /><br />இப்படியாக பல பாடல்கள்- நான் கேட்டு ரசித்து, பின்னாளில் திரையில் வராமலேயே போய்விட்டது.. <br /><br />நன்றி !!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-6394200882987252294?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-19597186198659112492011-05-29T22:21:00.004+05:302011-12-15T19:12:59.793+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">சமீபத்தில், என் உடல் உபாதையை நிவர்த்தி செய்து கொள்வதற்காக இரண்டு வார விடுப்பில் ஒரு Physiotherapy Center சென்றிருந்தேன்.. <br />அதன் மேலாளர் என்னை விட ஒரு பத்து வயது மூத்தவராக இருந்தார்.. கிருத்துவர்.. கிருத்துவம் போதித்த அன்பைப்பற்றி அவ்வப்பொழுது என்னிடம் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்..<br /><br />அவர் சொன்னதில் ஒரு விஷயம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.. <br />அது "உன்னை சுற்றி இருக்கும் மனிதர்களுக்கு உன்னால் முடிந்த ஒரு சிறு தியாகத்தை செய்து பார்.. பிறருக்கு உதவி செய்தால் வரும் மகிழ்ச்சியைக் காட்டிலும் அது பிரமாதமாக இருக்கும்"..<br /><br />நான்: "நம்மை சுற்றி இருப்பவருக்கு உதவி செய்வதை தானே சொல்லுகின்றீர்கள்"..<br />அவர்: "உதவி அல்ல.. சிறு தியாகம்"..<br />நான்: "புரியவிலையே" <br />அவர்: உன்னிடம் நூறு ருபாய் இருக்கிறது.. அதை கொண்டு உன்னால் போதும் என்கிறமட்டும் நன்றாக சாப்பிடமுடியும்.. சாப்பிட்டு முடித்த பின் சற்று பணமும் உன்னிடம் மிஞ்சும்.. அப்பொழுது முடியாத ஒரு வறியவன் உன் கண்ணில் தென்படுகிறான்.. நீ முடிந்தமட்டும் சாப்பிட்டால் மீதமாகக்கூடிய பணம் கொஞ்சம் இருக்கும் அல்லவா.. அதை அவனுக்கு நீ கொடுக்கின்றாய்.. <span style="font-weight: bold;">அது உதவி</span>..<br />உன்னிடம் ஐம்பது ரூபாய் மட்டுமே இருக்கிறது.. அதை கொண்டு உன்னால் மட்டுமே திருப்தியாக சாப்பிடமுடியும்.. சாப்பிட்டு முடித்த பின் பணமேதும் மிஞ்சாது.. அப்பொழுது முடியாத ஒரு வறியவன் உன் கண்ணில் தென்படுகிறான்.. அவனுக்கு இருபது ருபாய் குடுத்து அவனையும் சாப்பிட வைத்து, நீயும் பாக்கி பணத்தில் சுமாராக சாபிடுகிறாய் என்றால் <span style="font-weight: bold;">அது தியாகம்</span>..<br />நான்: ம்ம்.. (மனதிற்குள் - என்னால் முடிந்தமட்டில் பிறருக்கு நான் உதவி செய்கின்றேன்.. தியாகம் செய்ய வாய்ப்பு கிடைத்தால், அதையும் செய்து பார்க்கலாம்)..<br /><br />சில நாட்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சம்பவம்..<br />என் வீட்டை சுத்தம் செய்து, துணி துவைத்துக் கொடுக்கும் (சற்றே வயதான) பெண் மிகுந்த முக வாட்டத்துடன் தன் வேலையே செய்து கொண்டிருந்தார் அன்று..<br />அவரை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.. நல்ல பெண்மணி..<br />அவர் தன் பொண்ணுக்கு அடுத்த மாதம் திருமணம் நிச்சயித்திருந்தார்..<br />அவர்: "நேற்று என்னுடைய மொபைல் போன் உடைந்து விட்டது.. அதை வாங்க குறைந்த பட்சம் இரண்டாயிரம் ருபாய் ஆகும்.. அது இருந்தால் நான் வேறு ஏதாவது கல்யாண செலவிற்கு பயன்படுத்திக் கொள்வேன்.. இந்த கல்யாண நேரத்தில் என்னிடம் செல்போன் இல்லாதது மிகவும் கஷ்டமாக இருக்கிறது".. <br />நான்: "(மனதிருக்குள் - ஆம்.. இரண்டாயிரம் ரூபாய் இருந்தால் அவருக்கு கண்டிப்பாக கல்யாண செலவிற்கு கை கொடுக்கும்.. நம்மிடம் இரண்டு மொபைல் இருக்கிறதே.. அதில் ஒன்று இன்னமும் பெங்களூர் சிம் கார்டுடன் சும்மாக தானே இருக்கிறது.. அதை கொடுத்து இவருக்கு உதவலாமே)"..<br /><br />என் சிம் கார்டை நீக்கிவிட்டு அவரிடம் என் மொபைல் போனை கொடுத்தேன்.. அதை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கிச் சென்றார்.. <br /><br />வழக்கமாக மற்றவருக்கு உதவி செய்தால் வரும் மகிழ்ச்சியை விட சற்று கூடுதல் மகிழ்ச்சி இருப்பதாக உணர்கிறேன்..<br />(Who knows, It could be my illusion)..<br />நான் செய்த இந்த காரியத்தில், உதவி என்பதையும் தாண்டி ஒரு சிறு தியாகமும் இருப்பதாக என் மனதிற்கு படுகிறது.. <br />அந்த நண்பரிடம் மேலும் பேச ஆவலாய் இருக்கிறேன்..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-1959718619865911249?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-35917912420165355782011-02-20T02:27:00.009+05:302011-10-09T21:30:27.877+05:30மிக நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு,தற்போதுதான் திரையரங்கிற்குச் சென்று படம் பார்க்கும் பழக்கத்தை ஆரம்பித்திருக்கின்றேன்..<br />தனக்கே தெரியாமல் என்னுள் நிறைய மாற்றங்களை சாத்தியப்படுத்திய அந்த அன்பருக்கு என் நன்றி.. <ஆனால், இன்னும் ஏன் அவரை நண்பர் என்று அழைக்க முடிவதில்லை என்று சத்தியமாக எனக்கு தெரியவில்லை :-)><br /><br /><span style="font-weight:bold;">பார்த்தது:</span><br />கிட்டத்தட்ட ஏழு வருடங்களுக்கு முன், மதுரையில் இருக்கும் பொழுது மன்மதன் பார்த்தது.. அதன் பிறகு சில மாதங்களுக்கு முன்னர் தான் எந்திரன் பார்த்தேன்.. என்னதான் ரஜினி படங்கள் எனக்கு பிடிக்காது என்று சொல்லிக்கொண்டாலும், எந்திரனுக்கு என்னை இழுத்துச் சென்றது சத்தியமாக ரஜினி தான்.. <br />இதோ பிறகு கடந்த வார இறுதியில் யுத்தம் செய் பார்த்தேன்.. எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.. எனக்கு தெரிந்தவரையில், கடந்த 15 ஆண்டுகளில், இது போல் ஒரு Decent Thriller படம் (தமிழில்) நான் பார்த்தது இல்லை..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-XdqHGzmGRQs/TWEB048KynI/AAAAAAAAA7A/JcIzX2bH46c/s1600/Yudham_Sei_Movie_posters_wallpapers_stills_photos_pics_06.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-XdqHGzmGRQs/TWEB048KynI/AAAAAAAAA7A/JcIzX2bH46c/s320/Yudham_Sei_Movie_posters_wallpapers_stills_photos_pics_06.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575739821810961010" /></a><br />அனுமதி சீட்டை வாங்கும் வேளையில் தான், இது 18 வயதிற்கு மேற்பட்டோருக்கான படம் என்று அதில் அச்சிடப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்.. சென்றிருப்பதோ என் குடும்பத்தினருடன்.. ஆனாலும், மிஸ்கின் மீதிருந்த நம்பிக்கையில் வாங்கி விட்டேன்.. நல்லவேளை நான் ஏமாறவில்லை.. கண்டிப்பாக வேறு இயக்குனர்கள் படம் என்றால், நான் யோசித்திருப்பேன்.. மிஸ்கினை நான் நம்பியதற்க்கான காரணம் - அஞ்சாதே படம் வெளியான பொழுது அந்தப் படத்தில் வந்த ஒரு காட்சியைப் பற்றி அவர் அளித்த பேட்டியே..<br />வில்லனான பிரசன்னா, நாயகி விஜயலட்சுமி குளிப்பதை ஒரு துவாரத்தின் வழியாக பார்ப்பதாக ஒரு காட்சி வரும்.. அநேகமாக அனைத்து இயக்குனர்களும், அந்த காட்சில் பிரசன்னாவினது பார்வையை நமக்கும் காட்டி இருப்பார்கள்.. ஆனால் மிஸ்கின் காட்டவில்லை... ஏன் என்று கேட்டதற்கு அவர் சொன்ன காரணம் இதோ - "பார்வையாளர்களையும் நான் அயோக்கியர்களாக நான் மாற்ற விரும்பவில்லை".. இந்த பதில் எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது.. அந்தக் காட்சியை பார்க்கமுடியாமல் போன கோபம் எனக்கு இருந்தாலும் ;-)<br /><br />கதை என்ற அளவில் அஞ்சாதே-விற்கும் யுத்தம் செய்-க்கும் நிறைய வித்தியாசங்கள் இருந்தாலும், அஞ்சாதேயினுடைய SHADE இந்த படத்தில் கொஞ்சம் நிறையவே இருப்பதாகவே எனக்குப்படுகிறது.. <நாடோடிகள் பார்க்கும் பொழுது சுப்ரமணியபுரம் ஞாபகம் வந்ததைப் போல்..><br />இது போன்ற ஒரு அருமையான படத்தின் சுவாரசியமே, அதன் முடிவில் விலகும் மர்மங்கள் தான்.. அனால் இந்த படத்தில், மொட்டை அடித்த சுஜாவின் அம்மாவை போஸ்டரில் போட்டு, "ஒரு தாயின் வேட்கை" என்று விளம்பரம் செய்திருக்கின்றார்கள்..அது ஏன் என்று தயாரிப்பாளரைத் தான் கேட்க வேண்டும்..<br /><br /><span style="font-weight:bold;">படித்தது:</span><br />கிழக்கு பதிப்பகத்தில் 25.00 ரூபாயில் 80-பக்கங்கள் கொண்ட சிறிய புத்தகங்கள் நிறைய வெளியிட்டிருந்தார்கள்.. என் அம்மாவுடன் புத்தக கண்காட்சிக்கு சென்ற பொழுது வாங்கியிருந்தேன்.. "ஹிட்லர், நாதுராம் விநாயக் கோட்சே, அம்பேத்கர், சுபாஷ் சந்திர போஸ், அலெக்சாண்டர், நெப்போலியன், தந்தை பெரியார்" என்று கிட்டத்தட்ட 20 புத்தகங்கள் வாங்கியிருந்தேன்.. அனைத்தையும் படித்து முடித்து விட்டேன்.. இது போல் குறைந்த விலையில், தேவையான சுவாரசியமான விஷயங்களை உள்ளடக்கி உபயோகமாக புத்தகங்களை வெளியிட்டிருப்பது மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது.. <br />என் அம்மாவும் இதே விலையில் உள்ள சமையல் புத்தகங்களை அள்ளியிருந்தார்.. அனைத்தும் உபயோகமா இருப்பதாக அவர் சொல்வதை நம்ப கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருந்தாலும் என் அப்பாவும் அதையே வழி மொழிந்திருப்ப்பதால் நம்பியிருக்கிறேன்.. ;-)<br />என் அப்பா அர்த்தமுள்ள இந்து மதம் வேண்டும் என்றிருந்தார்.. வாங்கியும் கொடுத்துவிட்டேன்.. இன்னும் அவர் அதை தொட்டபாடில்லை.. Bank Auditing என்று இந்த ஒரு மாதம் முழுவதும் ரொம்பவும் பிசியாக இருப்பதால் அவரால் படிக்கவில்லை.. அம்மா தான் அதையும் படித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்..<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-XP17YcV2D14/TWEEEU9FgYI/AAAAAAAAA7I/-YDcEF0mhZc/s1600/978-81-8493-595-0_b.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 195px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-XP17YcV2D14/TWEEEU9FgYI/AAAAAAAAA7I/-YDcEF0mhZc/s320/978-81-8493-595-0_b.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575742286052295042" /></a><br />ச.ந.கண்ணன் எழுதிய <a href="https://www.nhm.in/shop/978-81-8493-595-0.html">ராஜ ராஜ சோழன்</a> புத்தகத்தை படித்து முடித்து விட்டேன்.. நன்றாக இருந்தது.. சோழர் கால ஆட்சி நிர்வாகம்/பெண்டிரது வாழ்க்கை முறை/தேவரடியார் குலம் என நிறைய விஷயங்கள் புதிதாக தெரிந்து கொண்டேன்.. <br />போரில் தன்னுடன் தோற்ற மன்னர்களது மனைவியரை இன்பம் நுகரும் பொருட்களாக வைத்திருப்பது அக்காலத்தில் சாதாரணமான விஷயம் தான்.. அதையேதான் சோழனும் செய்திருக்கின்றான்.. No one is exceptional in this.. ;-)<br />நான் எதிர்பார்த்தது போலவே ஆதித்த கரிகாலனைப் பற்றி அவ்வளவாக இல்லை.. ராஜ ராஜ சோழனைப் பற்றிய புத்தகமாக இருந்தாலும் சற்றேனும் ஆதித்தனைப் பற்றி கொஞ்சம் கூடுதலாக எழுதி இருக்கலாம்..<br /><br />நான் இப்பொழுது படித்துக் கொண்டிருப்பது சோவின் "திரையுலகைத் திரும்பிப் பார்கின்றேன்"..அவருடைய satire பாணியில் இருக்கும் என்று பார்த்தால், ரொம்பவும் subtle-ஆக இருக்கிறது.. :-(<br /><br />நன்றி!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-3591791242016535578?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-70442306691015944092009-12-08T11:47:00.010+05:302011-10-10T21:12:36.869+05:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Vm__pE3H5SU/Sx3xhrdXF4I/AAAAAAAAAwE/v8tVT8S5mto/s1600-h/alfred-hitchcock.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Vm__pE3H5SU/Sx3xhrdXF4I/AAAAAAAAAwE/v8tVT8S5mto/s320/alfred-hitchcock.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412747888073054082" /></a><br /><br /><br />நான் அல்பிரட் ஹிட்ச்காக்-கினது திகில்/மர்மப் படங்களை மிகவும் விரும்பிப் பார்ப்பேன்.. சற்றேறக்குறைய அவரது எல்லா படங்களையுமே பார்த்திருக்கிறேன்.. தொழில்நுட்பம் வளர்ச்சியடையாத அந்தக் காலகட்டங்களிலேயே நாம் மிரளக்கூடிய அளவிற்கு அவருடைய படைப்புகள் இருக்கும்.. தற்பொழுது வருகின்ற திகில் திரைப்படங்களின் காட்சியமைப்பில் பெரும்பாலும் குரூரமும், வன்முறையுமே வியாபித்திருக்கும்.. இதற்கு மாறாக சற்றே நயமாக படம் பிடிக்கப்பற்றிக்கும் ஹிட்ச்காக்கினது படங்கள்..<br /><br />மர்மப்படங்கள் மீது எனக்கு எப்படி ஈர்ப்பு ஏற்ப்பட்டது என்றால், சிறுவயதிலேயே எனக்கு மர்மக்கதைகளின்பால் ஏற்பட்ட காதல் தான் காரணம்..தேவனின் துப்பறியும் சாம்பு கதைகளை படிக்கும்போதெல்லாம் நானே அந்த கதையின் ஒரு கதாபாத்திரமாக மாறிவிடுவேன்.. (அவை பெரும்பாலும் குழந்தைகளை ஈர்க்கும் வண்ணம் சற்று நகைச்சுவை முலாம் பூசப்பட்டதாகவே இருக்கும்).. பிற்பாடு என்னுடைய பதின்ம வயதுகளில் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், ஆர்னிகா நாசர், சுபா போன்றோர்களது படைப்புகளை மட்டுமல்லாது, சுஜாதவினது மர்ம நாவல்களையும் (எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை - கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ, நிர்வாண நகரம், கொலையுதிர் காலம்) விடாது படித்திருக்கிறேன்.. இந்திரா சௌந்தர்ராஜனுடைய அமானுஷ்யம் கலந்த மர்ம நாவல்களையும் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.. <br /><br />படித்து முடித்து, பிற்பாடு வேலையில்சேர்ந்த இப்பொழுதைய கால கட்டங்களில்தான் (கடந்த மூன்று/நான்கு வருடங்களில்) ஹிட்ச்காக்கினுடைய மர்மப்படங்களை தேடிப்பிடித்து பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.. அவற்றில் எனக்குப் பிடித்த சில படங்களையும், அவற்றை தமிழ்த் திரைப்படங்களில் எவ்வாறு செலவில்லாமல் (ஹிட்ச்காக்கிடம் கண்டிப்பாக முறையாக உரிமையெல்லாம் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள் என்பது என்னுடைய எண்ணம்) புகுத்தி இருக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றியும் இங்கு எழுதலாம் என்பதே இந்தப் பதிவினுடைய நோக்கம் ஆகும்..<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0054215/">Psycho</a> (1960)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Vm__pE3H5SU/Sx3xs423sNI/AAAAAAAAAwQ/AJrRzNQh8IE/s1600-h/Psycho1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vm__pE3H5SU/Sx3xs423sNI/AAAAAAAAAwQ/AJrRzNQh8IE/s320/Psycho1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412748080648270034" /></a><br />> ஹிட்ச்காக் என்றதுமே எல்லாருக்கும் நினைவிற்கு வருவது அவருடைய mastepiece என்று கருதப்படுகிற Psycho படமாகத்தானிருக்கும்.. இதைப்பற்றி ஒரு தனி பதிவே எழுத வேண்டி இருக்குமளவிற்கு விஷயங்கள் இருக்கின்றன..<br />> கலர்ப்படங்கள் சற்றேறக்குறைய முழுமையாக ஆக்கிரமிக்கப் பட்டுவிட்ட காலத்தில், முழுக்க முழுக்க கருப்பு வெள்ளையிலேயே எடுக்கப்பட்டது இந்தப் படம்..<br />> இந்தப்படத்தில் வரும் கொலைகாட்சிகளில் ஒன்றில் கூட கொலையாளியினுடைய கத்தி எதிராளியின் மீது பாய்வது போல் நீங்கள் பார்க்க முடியாது.. நீங்கள் உன்னிப்பாக கூர்ந்து கவனித்தால் தான் அது உங்களுக்குப் தெரியவரும்.. <br />> அதிலும் குறிப்பாக, கதாநாயகி குளியலறையில் கொலை செய்யப்படும் காட்சி மிகவும் மூர்க்கத்தனமான காண்பிக்கப்பட்டிருப்பது போல் தெரியும்.. ஆனால், அந்தக்காட்சியில் அவள் மீது கத்திக்குத்து விழுவதை நீங்கள் பார்க்க முடியாது.. <br />> ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து எடுக்கப்பட்ட இந்தக்காட்சி, திரையும் வெறும் மூன்று நிமிடங்களே வரும்.. அந்த மூன்று நிமிடங்களில் பல்வேறு கோணங்களில் இருந்தும், cut -shot உத்தியைப் பயன்படுத்தியும் காட்சியமைத்து நம்மை மிரட்டி இருப்பார்.. அமெரிக்க திரைப்படக் கல்லூரியிலே, ஹிட்ச்காக் இந்தக் காட்சி எப்படி படம் பிடித்தார் என்று ஒரு செயல்முறை விளக்க வகுப்பே இருக்கிறதென்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்..<br />> கதையின் போக்கு மிகவும் அருமையாக இருக்கும்.. படத்தினுடைய முதல் பாதியில், அந்த நாற்பதாயிரம் டாலர்கள் தான் கதையின் முக்கியமான காரணி என்று நம்மை எண்ண வைத்து பிற்ப்பாடு கதையை வேறு களத்தில் நகர்த்திச்சென்றிருப்பார்..<br />> கதாநாயகிக்கு ஏதோ தப்பாக நடக்கப்போகிறது என்பதை நமக்கு அடுத்தடுத்த காட்சிகளின் வாயிலாக நம்மை எச்சரித்திருப்பார்.. அவளை சந்தேகக்கண்ணோடு அணுகும் நெடுஞ்சாலை காவலதிகாரி, அவளது காரை மாற்றிக்கொடுக்கும் அந்த கடை உரிமையாளர், அந்தக்கடையின் பணியாளர் கடைசியாக "Hey" என்று அழைத்து அவள் மறந்து விட்டுச்செல்லவிருந்த பெட்டியை கொடுப்பது என்று நம்மை அடுத்து நிகழவிருக்கும் பயங்கரத்திற்கு தயார் செய்திருப்பார்)..<br />> Anthony Perkins நடிப்பும், Bernard Herrmann இசைகோர்பும் படத்திருக்கு பெரிய பலம் சேர்த்ததென்பதையும் மறுக்க முடியாது.. (இவர்கள் மிகச்சிறந்த கலைஞர்களா இல்லையா என்பதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது.. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால், இந்தப்படம் பார்த்த பிறகே இவர்களைப்பற்றி எனக்கு தெரியவந்தது.. ஆனாலும் Psycho-ல் இவர்களது பங்களிப்பைப் பார்த்தபிறகு என்னால் அதை எழுதாமல் இருக்க முடியவில்லை)<br />> இந்தப்படத்தின் மூலக்கருவைப் பயன்படுத்தி மூடுபனி (பிரதாப் போத்தன் நடித்தது) என்றொரு தமிழ்ப்படம் வந்தது.. அது வெற்றிகரமாக ஓடியதா இல்லையா என்று எனக்குத் தெரியாது..<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0052357/">Vertigo</a> (1958)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Vm__pE3H5SU/Sx3yWxjI6uI/AAAAAAAAAwY/W8gpbQajWNQ/s1600-h/h_vertigo.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 242px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vm__pE3H5SU/Sx3yWxjI6uI/AAAAAAAAAwY/W8gpbQajWNQ/s320/h_vertigo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412748800240970466" /></a><br />> இதை ஒரு திகில் படம் என்று சொல்ல முடியாது.. மர்மப்படம் என்றே சொல்ல வேண்டும்..<br />> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Acrophobia">acrophobia </a>எனும் உயரத்தைக் கண்டால் நடுங்கும் இயல்பை உடைய ஒரு துப்பறிவாளன் தான் படத்தின் கதாநாயகன்..<br />> கதாநாயகனது பயத்தை பார்வையாளர்களும் உணர வேண்டுமென்பதற்க்காக முதன் முதலில் இந்தப்படத்தில்தான் Zoom-Out டெக்னிக்கை இவர் பயன்படுத்திக் காட்டினார் என்று imdb-யில்படித்தேன்..<br />> acrophobia-வினால் தான் இழந்த வேலையே/அடைந்த அவமானத்தைத் துடைத்தெறிவதற்க்காக, நடத்தை சரிவராத ஒருவரது மனைவியை கண்காணிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் கதாநாயகன், பிற்பாடு அவுளுடனேயே காதலில் விழுவதாக கதைசெல்லும்..<br />> அந்தக்காதலானது மர்மம்/முற்பிறவி ஞாபகம்/ரகசியம் நிறைந்த பல சம்பவங்களுக்கு இட்டுச்செல்லும்.. அந்தப் பெண்ணுடைய கணவன் தன்னுடைய சுயநலத்திற்க்காக acrophobia குறைபாடுடைய கதாநாயகனைப் பயன்படுத்தியிருப்பார் என்பது இறுதில் தான் நமக்குத் தெரியவரும்..<br />> துப்பறியும் கதைதான் என்றாலும், தன்னுடைய திரைக்கதையின் மூலம் மிகவும் மிகவும் பிரமாதமாகப் படமாக்கி இருப்பார் ஹிட்ச்காக்..<br />> உயரமான கட்டிடத்தின் மேலேறிச் செல்லும் கதாநாயகி, அங்கிருந்து கீழே விழுந்து இறப்பது போல் (நாயகனை ஏமாற்றுவதற்காக) சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சியை - அதே காலகட்டத்தில் எம்ஜியார் நடித்து வெளிவந்த "கலங்கரை விளக்கம்" என்ற தமிழ்ப்படத்தில் பயன்படுத்தி இருப்பார்கள்.. தமிழ் படங்களில் கூட வித்தியாசமாக, அதுவும் அந்நாட்களிலேயே யோசித்திருக்கிறார்களே என்று ரொம்பநாட்களாக வியந்து கொண்டிருந்தேன்.. சில வருடங்களுக்கு முன்பு Vertigo-படம் பார்க்கும் வரை எனக்கு இந்த உண்மை தெரியாது..<br /><br /><a href="http://www.imdb.com/title/tt0036342/">Shadow of a doubt</a> (1943)<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Vm__pE3H5SU/Sx3ysq8yQGI/AAAAAAAAAwg/YYGAq_lzTfY/s1600-h/poster+shadow+of+a+doubt+Alfred+Hitchcock+-+Masterpiece+Collection+DVD+Review.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 245px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vm__pE3H5SU/Sx3ysq8yQGI/AAAAAAAAAwg/YYGAq_lzTfY/s320/poster+shadow+of+a+doubt+Alfred+Hitchcock+-+Masterpiece+Collection+DVD+Review.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412749176426610786" /></a><br />> ஹிட்ச்காக்கினது ஆரம்ப காலத்தில் வந்த இந்தப்படம் தான் அவரை ஒரு கைதேர்த்த திகில் திரைப்பட இயக்குனராக உலகுக்கு அறிவித்தது..<br />> ஹிட்ச்காக்கைப் பொறுத்தவரையில், தான் இயக்கியவற்றில் தனக்கு மிகவும் பிடித்த படங்கள் என்று சொல்லும் மிகச் சில படங்களில் இதுவும் ஒன்று..<br />> "Uncle Charlie", "Lady Charlie" என்ற இரு கதாபாத்திரங்களை மட்டும் பிரதானமாக வைத்துப் பின்னப்பட்டிருக்கும் இப்படம், ஒரு "silent thriller" வகையைச் சேர்த்தது..<br />> Lady Charlie என்பவள் தன் குடும்பத்தினருடன் ஒரு சிறு நகரில் வசித்து வரும் ஒரு இளம் பெண்.. அவளது வீடிற்கு வருகை தரும் (அவளது குடும்பத்தினர் இதுவரையில் பார்த்திராத) Uncle Charlie-னது வருகை, அதை தொடர்ந்து வரும் சம்பவங்கள் என்று நீளும் இப்படம், மிக அருமையாக திடுக்கிடும் சம்பவங்கள் கொண்டது..<br />> சத்யராஜ் நடித்த எண்பதுகளில் வந்த ஒரு திரைப்படம், இதே போன்ற ஒரு தளத்தில் எடுக்கப்பட்டிருக்கும்.. (படத்தின் பெயர் ஞாபகம் இல்லை.. சமீபத்தில் ராஜ் டிவியில் ஒளிபரப்பான பொழுது அதைப்பார்த்தேன்..)<br />> மேலும், Lady Charlie-யை Uncle Charlie பூட்டிய கார் செட்டில் சிக்க வைத்து, காரை ஸ்டார்ட் செய்து அந்த புகைமூட்டங்களில் சிக்கவைத்து கொலை செய்ய முயலும் சம்பவம், அஜித் நடித்த காதல் மன்னன் படத்தில் வேறு விதத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும்..<br /><br />மேற்கூறிய மூன்று படங்கள் மட்டுமே எனக்குப் பிடித்த படங்கள் என்றில்லை.. இதைதவிர <a href="http://www.imdb.com/title/tt0037017/">Lifeboat</a>, <a href="http://www.imdb.com/title/tt0056869/">The Birds</a>, <a href="http://www.imdb.com/title/tt0032976/">Rebecca</a>, <a href="http://www.imdb.com/title/tt0040746/">Rope </a>போன்ற படங்களும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை.. அவற்றைப் பற்றி அடுத்து பதிவில் விரிவாக எழுதலாமென்றிருக்கிறேன்.. <br /><br />நன்றி!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-7044230669101594409?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-41196831647228294172009-08-04T11:10:00.005+05:302011-12-15T19:12:45.579+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">என் அபிமானத்திற்குரிய திரு.வைக்கோ அவர்கள், இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த அமரர். கல்கியின் புகழ் போற்றும் விழாவில், அவரது "சிவகாமியின் சபதம்" பற்றி பேசிய மேடைப்பேச்சினை சமீபத்தில் கேட்டேன்.. <br />அதைக் கேட்டதிலிருந்து கல்கியின் Master Pieces என வர்ணிக்கப்படுகின்ற "பார்த்திபன் கனவு", "பொன்னியின் செல்வன்", "சிவகாமியின் சபதம்" என்ற இந்த மூன்று படைப்புகளையும் படித்துவிட வேண்டும் என்கிற ஆர்வம் மிகுந்துவிட்டது.. <br />இங்கு பெங்களூரில் அதற்கான வாய்ப்புகள் அவ்வளவாக இல்லையென்பதால், அடுத்த வாரம் எனது ஊருக்கு ஒருவார விடுப்பில் செல்லும்போது குறைந்தபட்சம் எதாவது மலிவுவிலைப்பதிப்பாவது வாங்கி படித்துவிடவேண்டும் என்றிருக்கிறேன்..<br /><br />இதற்கு முன்பே, நான் கல்கி அவர்களது படைப்புகளைப்பற்றி நிறைய கேள்விப்பட்டிருந்தாலும், அவற்றைப் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தும் படித்ததில்லை.. <br />சிறுவயதில் நான் ஒவ்வொரு வாரமும் நூலகத்திற்கு செல்வேன்.. என் தாத்தா என்னை அப்படி பழக்கிவிட்டிருந்தார்.. இந்தப்பழக்கம் நான் பத்தாவது முடித்தப்பின், அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காணாமல் போய்விட்டது.. (காரணம் ஒன்றும் புதிதில்லை - அந்த பதின் வயதிற்கே உண்டான வேறு சில விஷயங்களில் ஆர்வம் அதிகரித்து விட்டதுதான்..<br /><br />கிட்டத்தட்ட ஐந்தாவது படிக்கும் வரையில் என்னுடைய அபிமானதிற்குரியது முல்லா, பீர்பால், தெனாலிராமன் வகையிலான நீதிக்கதைகள்தான்.. <br />பிற்பாடு, தேவனின் "துப்பறியும் சாம்பு", சுஜாதாவின் கணேஷ்,வசந்த் ரீதியிலான துப்பறியும் கதைகளே என்னை ஆக்கிரமித்திருந்தது.. <br />அப்போது, பொன்னியின் செல்வனைப் படிக்க வேண்டுமென்ற ஆசை/ஆர்வம் இருந்தாலும் கூட, அதன் எடை மற்றும் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பக்கங்கள் என்னை படிக்கவிடாமல் செய்தன.. எங்கே புரியாமல் போய்விடுமோ என்ற அந்த வயதிற்கே உண்டான பயமும் ஒரு காரணம்.. இப்போது படித்தால் புரியும் என்கிற நம்பிக்கையில் படிக்கப்போகிறேன்.. பார்க்கலாம்..<br /><br />பி.கு: இணையத்தில் தேடிப்ப்பிடித்து, கல்கி அவர்களது "சோலைமலை இளவரசி" என்கிற குறுநாவலைப் படித்துவிட்டேன்.. அவருடைய காட்சிகளை விவரிக்கும் பாங்கு, எழுத்து நடை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.. இப்போது பொன்னியின் செல்வனைப் படிக்க மிகவும் ஆர்வமாயிருக்கிறேன்..<br /><br />இங்கே நம் திருவள்ளுவருடைய சிலை திறப்பிற்க்குப்பதிலாக, சர்வக்ஞர் என்கிற ஒரு கன்னட புலவருடைய சிலையை சென்னையில் திறக்கப் போகிறார்களாம்..<br />திருவள்ளுவர் எப்பேர் பட்டவர்.. அந்த தெய்வப்புலவருடைய குறள்கள், நம் வாழ்வின் எந்த ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் நம்மை அறிவுறுத்தி, நல்வழிப்படுத்தும் வகையில் அமையப் பெற்றிருப்பதைக் காணலாம்.. (சிறுவயதில், ஒரு பந்தயத்திற்காக நூறு குறள்களை (விளக்கத்துடன்) மனப்பாடம் செய்ய முயன்று அதில் தோல்வி அடைந்திருக்கிறேன் என்பது ஒரு வேடிக்கையான மலரும் நினைவு).. <br />அப்படிப்பட்ட நம் வள்ளுவருக்கு இணையானவராக இப்போது காட்டப்படும் சர்வக்ஞர், உண்மையிலேயே தகுதி வாய்ந்தவர்தானா என்கிற சந்தேகம் எனக்கு மட்டுமல்ல, நம்மில் பலருக்கு எழும்பி இருப்பதில் ஆச்சர்யம் எதுவும் கிடையாது.. (இணையானவராக இருப்பின், மிக்க மகிழ்ச்சி)..<br />அவருடைய படைப்புகளின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பை, இணையத்தில் நான் தேடிப்பார்த்த வரையில் ஒன்றும் கிட்டவில்லை.. அடுத்த வாரம், பொன்னியின் செல்வனை வாங்கும்போது சர்வக்ஞருடைய படைப்புகளின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு நூல் ஏதாவது கிடைக்குமா என்று பார்க்க வேண்டும்..<br /><br />நன்றி!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-4119683164722829417?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-7169030525862673142009-05-25T23:30:00.005+05:302011-12-15T19:12:02.101+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">உடலளவிலும் மனதளவிலும் நிறைய மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டிருந்தது எனக்கு.. என்னை நானே சரி செய்து கொள்வதற்காக, பத்து நாட்கள் விடுமுறையில் என் ஊருக்கு / வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன்.. இந்த பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு, எனது மனதும் உடலும் நன்கு தெளிவு பெற்றிருப்பதாகவே நான் உணர்கிறேன்..<br /><br />இங்கே தனிமையிலேயே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எனக்கு, என் குடும்பத்தினருடைய அருகாமை மிகுந்த மன நிம்மதியை/அமைதியை/மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது.. இதோ - குறைந்தபட்சம் அடுத்து வரும் மூன்று மாதங்களுக்குத் தேவையான சக்தியை சேகரித்துவிட்டு வந்துருக்கிறேன்.. <br /><br />பல்வேறு பிரச்சனைகளினால் குழப்பமான மன நிலையில் ஊருக்குச் சென்ற நான், என்னுடைய தந்தையுடனான கலந்துரையாடலுக்குப்பின் இப்பொழுது பின் தெளிந்த மனதுடன் இருக்கிறேன்.. <br />என் சகோதரன், சகோதரியுடனான சிறுசிறு சண்டைகள், அம்மாவின் சாப்பாடு, நிம்மதியான உறக்கம், குடும்பத்தினருடனான ஊர்சுற்றல், DVD- ல்அருமையான நல்ல திரைப்படங்கள் என்று இந்த பத்து நாட்களுமே மிகவும் மகிழ்வான தருணங்களாகவே அமைந்திருந்தது..<br /><br />நான் பார்த்த திரைப்படங்களையும் இங்கே சொல்லி விடுகிறேன்.. நமது வழக்கமான படங்களைப்போல் இல்லாமல், உலகஅளவில் பல்வேறு ஊடகங்களாலும், பார்வையாளர்களாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தரமான திரைப்படங்கள் இவை.. <br />1. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0460791/">The Fall</a><br />2. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0253474/">The Pianist</a><br />3. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0111161/">The Shawshank Redemption</a><br />4. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0112573/">Brave Heart</a><br />5. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0108052/">Schindler's List</a><br />6. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0120382/">The Truman Show</a><br />7. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0110912/">Pulp Fiction</a><br />8. <a href="http://www.imdb.com/title/tt0363163/">Downfall</a><br />இவற்றில் பெரும்பாலானவை சற்றே பழைய திரைப்படங்களாக இருப்பின்னும், இவற்றை பார்க்கக்கூடிய சந்தர்பம் எனக்கு இப்பொழுதுதான் கிட்டியது.. வாய்ப்பு கிடைத்தால் தவிர்க்காமல் பாருங்கள்.. <br /><br />உங்களுக்கும் சற்றேனும் குழப்பங்கள், தடுமாற்றங்கள் இருந்தால் - யோசிக்கவே வேண்டம்.. <br />ஒரு முறை நீங்கள் பிறந்த மண்ணுக்கு,சொந்த வீட்டுக்குச் சென்று வாருங்கள்.. <br />நீங்கள் மிகவும் தெளிவானவர்களாக உணர்வீர்கள்..<br /><br />நன்றி!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-716903052586267314?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-35011637501173092812009-04-02T11:24:00.007+05:302011-10-09T21:26:55.634+05:30சமீபத்தில் இந்தக் கதையை "கர்ணன் Vs அர்ஜுனன்!!" என்ற தலைப்பிலே ஒரு வலைப்பதிவில் படித்தேன்..<br />இணைய முகவரி -> <a href="http://ninnaicharan.blogspot.com/2009/02/vs.htm">http://ninnaicharan.blogspot.com/2009/02/vs.html</a><br /><br /><div style="border: 1px solid; background-color: #123; padding: 10px 10px 10px 10px; color: #b1b18b; font-style: italic;">கர்ணனுக்கு கிடைக்கும் புகழ் குறித்து அர்ஜுனனுக்கு எரிச்சல். அதை கண்ணனிடம் தெரியப் படுத்தினான்.<br /><br />அவனைத் தெளிய வைக்க எண்ணிய கண்ணன், ஒரு நாள், ஒரு தங்க குன்று ஒன்றை உருவாக்கி, அர்ஜுனனை அழைத்து ஒரு மண் வெட்டி ஒன்றைக் கையில் கொடுத்து, “ இந்த குன்றை இன்று மாலைக்குள் காலி செய்.. யாருக்கு வேண்டுமானாலும் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் தானம் செய்து கொள்” என்றான்.<br /><br />அர்ஜுனனும் காலையிலிருந்து போவோர் வருவோருக்கெல்லாம் வெட்டி வெட்டி கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தான். தங்கம் தீருவதாகத் தெரியவில்லை. மாலையும் ஆகி விட்டது. இன்னும் அரைமணி நேரத்திற்குள் முடிவதாகவும் தெரியவில்லை. கண்ணனை அழைத்துச் சொன்னான் அர்ஜுனன்.<br /><br />இதற்காகவே காத்திருந்த கண்ணன், கர்ணனை அழைத்து விபரம் சொன்னான்.<br /><br />சரி என்று தலையாட்டிய கர்ணன், அவ்வழியே சென்ற இருவரை அழைத்து, ” இந்தத் தங்க குன்றை பாதிப் பாதியாக்கி, நீங்கள் இருவரும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்லி விட்டு நடையைக் கட்டினான்.<br /><br />அப்பொழுத்தான் அர்ஜுனனுக்கு புரிந்தது, அவனவன் தகுதிக்கான புகழ்தான் கிடைக்கும், அடுத்தவனைப் பார்த்துப் பொறாமைப் படுவதில் அர்த்தமில்லையென்பது.<br /><br />இப்போ என்னேட கேள்வி??<br /><br />கொடுப்பது எனத் தீர்மானித்ததும், தானத்தின் அளவை மதிப்பிடாமல், ஒரு நொடியினில் தானம் செய்துவிட்ட கர்ணன், கொடையில் சிறப்பினும், அவ்வளவு தங்கத்தையும் இருவருக்கு மட்டுமே பகிர்ந்தளித்தான்.<br /><br />விலையுர்ந்த தானம் என்பதால் எல்லோருக்கும் 'பகிர்ந்தளிப்போம்' என்று எண்ணி, அளந்து மதிப்பிட்டு, எல்லோருக்கும் தானம் செய்தாலும், தானத்தை அளந்ததான் அர்ஜுனன்..<br /><br />ஆகக் கூடி, கர்ணன் சிறந்தவனா, அர்ஜுனன் சிறந்தவனா?</div><br /><br />இதே கதையை, திருமுருக கிருபானந்தவாரியார் அவர்களது ஆன்மீக சொற்ப்பொழிவொன்றிலே "தானத்திலே சிறந்தவன் கர்ணனா தர்மனா" என்று அவர் பேசக் கேட்டிருக்கிறேன்.. <br />மேற்கூறிய வலைப்பதிவர் அதை "கர்ணனா அர்ஜுனனா" என்று மற்றொரு இணையத்திலே படித்ததாகத் தெரிவித்தார்.. <br /><br />இந்தத் தருணத்திலே மற்றுமொரு விஷயத்தை நான் குறிப்பிட விரும்புகின்றேன்..<br />மதுரையைச் சேர்ந்த முனைவர் திரு.ஞானசம்பந்தன் அவர்களைப் பற்றி நிறைய பேருக்குத் தெரிந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை.. இயல்பான நகைச்சுவையோடு மேடைகளிலே உரையாற்றக்கூடியவர்.. நிறைய புத்தகங்களையும் எழுதி இருக்கிறார்.. அவருடைய நகைச்சுவைகள் எந்த தரப்பினரையும் புண்படுத்தாதவகையிலே அமைந்திருக்கும் என்பது குறிப்பிடத்தக்க ஒரு தனிச்சிறப்பு.. <br /><br />சன் தொலைக்காட்சியிலே அசத்தப் போவது யாரு என்கிற நிகழ்ச்சியிலே மதுரை முத்து என்றொருவர் பேசக் கேட்டிருப்பீர்கள்.. ஞானசம்பந்தன் அவர்களை தெரியாதவர்களுக்குக் கூட முத்துவை நன்றாக தெரிந்திருக்கும்.. <br />முத்து சொல்லும் நகைச்சுவைகளிலே சுமார் நாற்பது சதவிகிதம் ஞானசம்பந்தன் அவர்கள் எழுதிய புத்தகங்களிலிருந்தே எடுக்கப்பட்டதாக இருக்கும்..<br /><br />உரியவர் என்றொருவர் இருக்க அதை வேறொருவர் எந்த வித சிரமமும் இல்லாமல் களவாடி பெயர் பெற்றுக்குக்கொள்வது மிகவும் கேவலமான ஒன்று.. இதை சமீபத்தைய ஒரு பேட்டியில் ஞானசம்பந்தன் அவர்களே மிகுந்த வேதனையுடன் (எவருடைய பெயரையும் குறிப்பிடாமல்) தெரிவித்திருக்கின்றார்..<br /><br />முத்து போன்றவர்களுக்கும், தன்னுடைய கற்பனைக்கும்/சிற்றறிவிற்கும் ஏற்றவாறு உண்மையான கதைகளை மாற்றி ஊடகங்களில் சொல்பவர்களுக்கும் "மானம் மாரியாத்தா, சூடு சூலாயுதம், வெக்க வேலாயுதம்" (நன்றி - கவுண்டமணி) போன்று எதுவுமே இருக்காது போலத்தான் தெரிகிறது.. "M S விஸ்வநாதன் - சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்.. உள்ளத்தால் துடிக்கிறேன்" என்கிற என் முந்தைய பதிவிலேயே நான் இதை சொல்லியிருப்பேன்... <br /><br />என்ன செய்வது.. இது போன்ற சிலவற்றை கடந்து வரும்போது மறுபடியும் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறதே..<br /><br />நன்றி!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-3501163750117309281?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-33255855866430219852009-03-09T15:34:00.007+05:302011-12-15T19:11:40.294+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">சமீபத்தில் <a href="http://www.imdb.com/title/tt1288638/">தஸ்விதான்யா </a>என்றொரு ஹிந்திப் படம் பார்த்தேன்..<br />இன்னும் சில நாட்களில் இறந்து போய்விடுவோம் என்று தெரியவருகிற ஒரு சாதாரண மனிதன் தன்னுடைய இறுதி ஆசைகளையெல்லாம் நிறைவேற்றிக்கொள்வதாக படம் போகிறது.. <br />குறை சொல்ல முடியாத அளவிற்கு ஒரு நல்ல படம்..<br /><br />படத்தைப் பார்த்த பிறகு, நமக்கு இது போல் என்னென்ன ஆசைகள் இருக்கின்றன என்று யோசித்துப்பார்த்தேன்.. <br />அவ்வளவாக ஒன்றும் தேறவில்லை..<br />என்னுடைய அதிகபட்ச ஆசை என்னவாக இருக்குமென்று பார்த்தால், தினமும் எந்த வித பிரச்சனைகளும் இல்லாமல் அலுவலகத்திற்க்குச் சென்றுவருவதாகத்தான் இருக்கும்..<br /><br />"ஆசைகள் அற்ற இடத்தில் துன்பங்கள் அற்றுவிடும்" என்கிறார் புத்தர்.. <br />(அதே புத்தர், ஆசைப்படாமல் இருப்பதற்கு ஆசைப்பட்டார் என்பது வேறு விஷயம்)..அப்படி என்றால் எனக்கு துன்பங்களே இல்லையா என்று கேட்டால், எக்கச்சக்கமாக உண்டு.. <br /><br />வாழ்வில் பெரிதாக நிறைவேற்றவேண்டிய அளவிற்கு எனக்கொன்றும் கடமைகள் இல்லை..<br />பிறகு எதற்காக நான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றேன்? <br />என்னுடைய இலக்கு என்ன? <br />எதை நோக்கி நான் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன்?<br />ஒன்றுமே தெரியவில்லை.. <br /><br />சாதாரணமாக ஒரு படத்தைப் பார்த்து விட்டு இவ்வளவு தூரம் யோசிப்பது எனக்கே கொஞ்சம் அதிகம் போல்தான் தெரிகிறது.. என்ன செய்வது.. யோசித்துவிட்டேன்.. அதனால் எழுதியும் விட்டேன்.. <br /><br />நன்றி!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-3325585586643021985?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-71671121509428142562008-09-22T01:16:00.003+05:302011-12-15T19:15:06.633+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் வழியிலே, நான் தினமும் பார்க்கிறேன்.. அனைவருமே தங்களது வாழ்க்கையை எவ்வித வரைமுறையும் இன்றி ஆனந்தமாக அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.. எனக்கோ, என்னுடைய நிரந்தரமான உடல் குறைபாட்டின் காரணமாக இங்கு ஒரு சாமான்யமான மனிதனது வாழ்கையே மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது..<br /><br />அலுவலகத்தில் எனது பணியிடமோ மூன்றாவது தளத்தில்.. ஒருநாள், அங்கு செல்வதற்காக மின்-இழுவை இயந்திரத்தில் (Lift) ஏறும்போது என்னுடன் ஒரு அழகான வட இந்தியப்பெண்ணும் ஏறினாள்.. சிநேகமாக சிரிக்கவும் செய்தாள்.. (அது என் மேல் உண்டான இரக்கத்தினால் வந்தது என்பதை நான் அப்போது உணரவில்லை).. எனது தளத்தில் இறங்கியவள் எனக்கு முன்னே சென்று, கதவை திறந்து தான் உள்ளே செல்லாமல் எனக்காக கதவை திறந்தபடியே காத்திருக்கலானாள்.. அவளைப் பொருந்தவரையில் அவள் எனக்கு செய்வது மனிதாபிமான அடிப்படையிலான ஒரு உதவி..ஆனால், அங்கே - அந்த இடத்திலே - அந்த நிமிடத்திலே நான் கூனிக்குறுகி நிற்பதாகவே உணர்தேன்.. என்னால் அந்த காரியத்தை செய்ய முடியாத பட்சத்தில், அவள் அப்படி செய்தாள் என்றால் தப்பில்லை.. என்னால் முடியும் என்று தெரிந்தும் அவள் செய்தது எனக்கு சங்கடத்தையே கொடுத்தது.. <br />பொதுவாகவே நம் மக்கள் தங்களது உதவி செய்யும் மனப்பான்மையையும், தயாள குணத்தையும் மற்றவர்களுக்கு காட்ட நேரம் கிடைக்காதா என்றே காத்திருப்பார்கள் போலிருக்கிறது.. அந்த இடத்தில் அவள் நல்ல பெயர் எடுத்திருப்பாள், மறுப்பதற்கில்லை.. ஆனால் அந்த இடத்திலே இருந்த மற்றவர்கள் என்னை பார்த்த முறை எனக்கு அவ்வளவாக சுகப்படவில்லை.. மாறாக, வரும் நாட்களில் அவர்களும் இதை செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்களோ என்று எனக்கு பயத்தையே ஏற்படுத்தியது.. <br /><br />இன்றைய நாட்களிலே புதிய நட்புகள், புதிய அறிமுகங்கள் என்று அனைத்தையுமே தவிர்த்து விடவேண்டியதாக இருக்கிறது.. காரணம்? ஒன்றிரண்டு நாள் பழக்கத்திற்க்குப் பிறகு, நான் என்னுடைய மொத்த சரித்திரத்தையும் சொல்ல வேண்டியது இருக்குமே.. புதிய நட்புகள் இல்லையென்றாலும், பழைய நட்புகளையும் கூட தவிர்க்க வேண்டியிருக்கிறது.. ஆம், இந்த மூன்று வருட இடைவெளிக்குப்பின் என்னைப் பார்ப்பவர்களுக்கு நான் மிகவும் பலகீனமானவனாகவும், பரிதாபத்திற்க்குரியவனாகவுமே தோன்றுவேன்.. ""அப்புறம்?? என்னடா ??"" என்று தங்கள் புருவத்தை உயர்த்திக் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு நான் பதில் சொல்ல வேண்டியது இருக்கும்.. <br />என்னை நன்றாக புரிந்து கொண்டவர்கள் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய வெகு சிலரே.. என்னை புரிந்துகொள்ளாத எனது பழைய நட்புகளின் அகராதியிலே நான் ஒரு திமிர் பிடித்தவன் என்றே விளக்கப்பட்டிருப்பேன்.. பரவாயில்லை, அப்படியே இருந்து விட்டுப் போகிறேன்.. இப்பொழுதெல்லாம் நான் தனிமரமாகவே வாழப் பழகியிருக்கிறேன்.. ஆனால், இப்பொழுது இதிலும் ஒரு ஏகாந்த அமைதி நிலவுவதை நான் அனுபவப்பூர்வமாக உணர்ந்திருக்கிறேன்..<br /><br />முன்பு ஒரு காலத்தில், ஒரு பெண்ணுடன் எனக்கு மிக நெருங்கிய நட்பு இருந்துவந்தது.. முதலில் நட்பாக ஆரம்பித்த பழக்கம், பின்னாளில் எனக்குள் காதலாக மாறியது.. எனது நட்பு காதலாக மாறிவிட்ட பிறகு, அவளின் மீதான என்னுடைய அணுகுமுறை முற்றிலும் மாற ஆரம்பித்து விட்டது.. ஆம்,அவளை எந்த ஒரு காரணத்திற்காகவும் இழந்து விடக்கூடாது என்று அதிகபட்ச உரிமை எடுத்துக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டேன்.. அதுவே அவளுக்கு நாளடைவில் என் மீது ஒரு வெறுப்பு வரக் காரணமாகிவிட்டது.. அப்படியே பிரிந்தும் விட்டோம்.. <br />இங்கே என் காதல் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாமல் மறுக்கப்பட்டதற்கு வேறு பல காரணங்கள் இருந்தாலும், அதற்கு அடிநாதமாக இருந்தது எனது இந்த உடல் பலகீனம் தான் என்று கண்டிப்பாக சொல்வேன்.. <br />ஆகிவிட்டது பல மாதங்கள்.. அவளைப் பற்றி எந்த ஒரு தகவலுமே இல்லை.. என்னுடைய தொந்தரவுகள் எதுவும் இல்லாமல் அவள் நல்லபடியாகவே இருப்பாள் என்று நம்பிக்கொண்டு அமைதியாகவே இருந்துவிட்டேன்.. இதோ, சில நாட்களுக்கு முன்பு அவளை தொடர்பு கொள்ள நேர்ந்தது..அதிலே நான் தெளிவாக புரிந்துகொண்டது "அவளுடைய நினைவில் நான் இம்மியளவும் இல்லை" என்ற ஒன்றே ஒன்று தான் .. எத்தனையோ நிகழ்வுகள் அவளது வாழ்வில் நடந்திருந்தபோதிலும் , நான் முற்றிலுமாக மறக்கடிக்கப்பட்டிருக்கிறேன் அவளது நினைவுகளிலிருந்து என்பதை என்னால் கிரகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை.. கண்களில் கண்ணீர் முட்டிவிட்டது.. இன்றும் அவளை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.. அவளின் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு.. அதனால் தான் அவளிடமிருந்து வரும் ஒரு மிகச் சிறிய ஏமாற்றதைக்கூட என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை.. ஒருவேளை, நான் குறுக்கிடாத வாழ்கை அவளுக்கு நிம்மதி தருவதாக இருந்திருக்குமோ என்னவோ?<br />அப்படி இருக்கும் பட்சத்தில், நன்று - வாழ்க வளமுடன்.. <br /><br />அந்த கருப்பு நாளில் நடந்த விபத்திற்குப் பின்னால் வந்த முதல் ஒரு வருட காலம், நான் மிகவும் மன வலிமையுடன் நன்றாக தான் இருந்தேன்.. ஆனால் இப்பொழுது அப்படி இல்லை.. உடல் முற்றிலுமாக தளர்ந்து விட்டது.. அதுவும் கடந்த இரு மாத காலத்திலே அது மோசத்தின் உச்சத்தையே அடைந்துவிட்டது என்று சொல்லலாம்.. தொடர்ச்சியான உடல் உபாதைகள், அலைச்சல்கள் - என்று முற்றிலுமாக ஓய்ந்து விட்டேன்..இந்த ஒன்றரை மாதத்தில் நான் அலுவலகம் சென்றது அதிகபட்சம் ஐந்து நாட்கள் தான் இருக்கும்.. வீட்டிலிருந்தபடியே வேலை செய்து வருகிறேன்.. வீட்டில் கூட, எனக்கு வழக்கமாக இருக்கும் முக்கியத்துவம் சற்று குறைந்துவிட்டதாகவே எனக்கு தோன்றுகிறது..<br /><br />பொதுவாகவே நமது சமூகத்தில் அறுபது வயதை ஒருவர் கடந்தால் அவர் முதியவர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.. ஆனால் அந்த முதுமையின் முதல் பருவம் எப்போது வரும் என்ற பார்த்தால் ஒரு நாற்பது முதல் நாற்பத்தைந்து வயதிலேயே வந்துவிடும்.. புரியும்படி சொல்வதானால், தன்னால் இதை செய்ய முடியும் என்று தனக்கே நன்றாக தெரிந்தாலும், அதை மற்றவர் நமக்கு செய்து கொடுத்தால் நன்றாக இருக்குமே என மனம் ஏங்க ஆரம்பிக்கும் காலகட்டம்.. அது ஆணாக இருக்கும் பட்சத்தில், தனது மனைவியின் துணையை தேட ஆரம்பிப்பான்.. <br />இந்த இருபத்தியேழு வயதிலேயே நான் இருப்பது, கிடத்தட்ட அந்த நிலையில்தான்.. <br />நான் பெங்களூரில் இருக்கும் நாட்களில், எங்காவது வெளியில் செல்ல வேண்டியிருந்தால் யாருடைய உதவியுமின்றி, பிரச்சனையில்லாமல் சென்று வந்து விடுவேன்.. ஆனால், அதுவே சென்னையில் என்றால், என்னையும் மீறி எனது கைகள் எனது தந்தையின் தோள்களையோ அல்லது எனது தம்பியின் தோள்களையோ பற்றி விடும் ..நாற்பத்தைந்து வயதிலே ஒரு ஆண் தனது மனைவியை துணையை தேடுவதற்கும், நான் இப்பொழுது எனது தந்தையின் தோளை தேடுவதற்கும் அவ்வளவாக வித்தியாசம் இல்லை என்றே சொல்வேன்..<br /><br />இருபத்தியேழு வயதிலேயே என்னால் இந்தகைய இன்னல்களை தாங்கிக் கொள்வது கடினமாக இருக்கிறதென்றால், ஒரு பத்து வருடத்திற்குப் பிறகு என்னால் எப்படி முடியும் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாக இருக்கிறது.. ஒரு நண்பன் என்னிடம் அடிக்கடி சொல்லுவான் - "எங்களிலே மனதளவில் நீதான் மிகவும் வலிமையானவன்".. முன்பெல்லாம், ஆம் என்று பெருமையுடன் ஒப்புக்கொள்வேன்.. ஆனால் இப்பொழுது, நான் வலிமையானவன் என்று என்னை நானே எமாற்றிக்கொண்டல்லவா இருக்கிறேன்.. என்னுடைய இழந்த அந்த வலிமையை நான் எப்பொழுது திரும்பப் பெறப்போகிறேன்? என்னுள் ஏதாவது ஒரு பேரசதிசயம் நடந்தால் மட்டுமே அது சாத்தியப்படும்..<br /><br />பி.கு: இதை படிப்பவர்கள் சற்றே எரிச்சல் அடைய நேரிட்டால், தயவு செய்து மன்னித்துக் கொள்ளவும்.. நமக்குள்ளிருப்பவைகளை அவ்வப்போது எதாவது ஒரு வகையிலே வெளியேற்றி விடுவது நல்லதில்லையா? நமது முதல்வர் கலைஞர் கூட தனக்கிருக்கும் தனிப்பட்ட ஆற்றாமைகளை முரசொலியிலே அவ்வப்போது ஏதாவது கவிதைகள் முழங்கி தனித்துக் கொள்வார்.. அவருக்கு ஒரு முரசொலி என்றால் எனக்கு இதோ என்னுடைய வலைப்பூ இருக்கிறதே என்று புலம்பி தள்ளிவிட்டேன்... ஆகவே, தயவுசெய்து இதை படிப்பவர்கள் பொறுத்துக்கொள்ளவும்.. <br />இது மற்றவர்களுக்காக எழுதியது அல்ல.. என்னுடைய மன உளைச்சல்களிலிருந்து விடுபட எனக்காக நானே எழுதிக்கொண்டது..<br /><br />நன்றி!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-7167112150942814256?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-17042323742007668902008-01-21T00:41:00.001+05:302011-10-09T21:22:54.451+05:30இன்னிக்கி காலைல பேப்பர் பாத்தவங்க எல்லாம் ஒரு விஷயம் படிச்சிருப்பீங்க.. <br />தலைப்பு இதுதான் "<span style="font-weight:bold;">பெர்த் டெஸ்டில் இந்திய அணி இமாலய வெற்றி. ஆஸி.,சாதனையை தகர்த்தது</span>"..<br />பேப்பர்லதான்னு இல்ல.. ஊர்ல திரும்புன பக்கமெல்லாம் இதே பேச்சுதான்.. "16 டெஸ்ட் தொடர்ந்து ஜெயிச்சுக்கிட்டே வந்தாய்ங்கல்ல - இந்தியாவா கொக்கா!! ஆப்பு அடிச்சோம்ல" - இப்படின்னு்..<br /><br />ஓஹோ!! அப்போ இந்தியா தொடர்ந்து 17 டெஸ்ட் ஜெயிச்சு, ஆஸ்திரேலியாவோட சாதனைய முறியடிச்சிட்டாங்கலான்னுதானே கேக்குறீங்க? <br />அதுதான் இல்ல.. 16 டெஸ்ட் தொடர்ந்து ஜெயிச்சுக்கிட்டே வந்தவங்க, 17-வது டெஸ்ட்ல இந்தியாகிட்ட தோததுட்டாங்கலாம்.. <br />அதுதான் சாதனையாம்.. :-(<br />அடக்கடவுளே!! சாதனை (அல்லது Record) அப்படிங்குற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் என்னன்னு கூடவா மக்களுக்கு தெரியாம போச்சு.. <br />அடுத்தவன சாதனை பண்ண விடாம தடுக்குறதுக்குப் பேர் சாதனையா - இல்ல - அத முறியடிக்குறதுக்கு பேர் சாதனையா ??? <br />இந்த ஒரு சின்ன விஷயத்த கூட யோசிச்சு பாக்காம,இப்போ நாடு முழுக்க ஒரே கொண்டாட்டமா இருக்கு.. <br /><br />ஆஸ்திரேலியாவ பாத்திங்கன்னா விளையாடப் போற நாட்ல எல்லாம் ஜெயிச்சுக்கிட்டே இருக்கும்.. (Ofcourse சில தோல்விகளும் இருக்கு.. ஆனா, அதுக்கான சதவிகிதம் ரொம்பவே கம்மி).. அதெல்லாம் இங்க இருக்குற யார் கண்ணுக்கும் தெரியாது.. <br />ஆனா, இந்தியா வெளிநாட்ல போய ஒரே ஒரு மேட்ச் ஜெயிச்சா அதுவே ரொம்ப பெரிய விஷயம்.. (அதுவும் ஆடிக்கொருதடவ அம்மாவசைக்கொருதடவன்னு நடக்கும்).. <br />இங்க இருக்கவங்களுக்கெல்லாம் அதுதான் சாதனையாமாம் .. <br /><br />ஐய்யோ - என்ன சொல்றது இதுக்கு மேல.. நம்ம தலைவர் கவுண்டமணி சொல்வார்ல ஒரு படத்துல.. அதே ஸ்டைல்லயே நானும சொல்றேன் - <span style="font-style:italic;">வாழ்க ஜனநாயகம</span> !!<br /><br /><br />நன்றி !!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-1704232374200766890?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-51497644881658465622008-01-03T19:40:00.003+05:302011-10-09T21:29:03.129+05:30இன்றைய இசையமைப்பாளர்கள், சமீப காலமா ரீமிக்ஸ் என்கிற பெயரில் பல நல்ல பழைய தமிழ் பாடல்களை கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.. அவர்களிடம் கேட்டால், இன்றைய டிரெண்டு (Trend) இதுதான் என்று பதில் கிடைக்கிறது..<br /><br />இது என்னை போன்ற பழைய பாடல்கள் மட்டுமே கேட்கிறவர்களுக்கு, அதுவும் M S விஸ்வநாதன் பாடல்கள் கேட்கிறவர்களுக்கு ரொம்பவே வருத்தமாக இருக்கிறது.. ஏனென்றால், இப்படி சிதைக்கப்படுகிற பொக்கிஷங்களெல்லாம் பெரும்பாலும் M S விஸ்வநாதனது பாடல்கள் தான்.. (இளையராஜா பாடல்களும் இதில் அடங்கும்).. காப்பி-ரைட், ராயல்டி, லைசென்ஸ் போன்ற விஷயங்களெல்லாம் என்னவென்றே தெரியாத காலத்தில் அமரத்துவம் வாய்ந்த பல நல்ல பாடல்களைக் கொடுத்து விட்டு, இன்று அவை படும் பாட்டைக் கண்டு கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் நமது மெல்லிசை மன்னர்.. <br /><br />திரு M S விஸ்வநாதன் சமீபத்தில் குமுதம் வார இதழில் தன்னுடைய எண்ணக்குமுறலை வெளியிட்டுருக்கிறார்.. கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ள இணையதள முகவரியில் திரு M S V அவர்களது பேட்டியை படிக்கலாம்..<br /><br /><a href="http://www.kumudam.com/magazine/Kumudam/2007-12-19/pg7.php">http://www.kumudam.com/magazine/Kumudam/2007-12-19/pg7.php</a><br /><br />குமுதம் இணையத்தளத்தில் உறுப்பினரல்லாதவர்களுக்காக, அவரது பேட்டி இதோ:<br /><br /><div style="border: 1px solid; background-color: #123; padding: 10px 10px 10px 10px; color: #b1b18b; font-style: italic;">புதுசா வந்திருக்கிற மியூசிக் டைரக்டர்ங்ககிட்டருந்து நான் நிறைய கத்துக்க வேண்டியிருக்கு’’ என்று எப்படித்தான் சொல்ல முடிகிறதோ ‘மெல்லிசை மன்னர்’ எம்.எஸ். விஸ்வநாதனுக்கு பெருந்தன்மை.<br /><br />‘அழகிய தமிழ் மகன்’ படத்தில் ‘பொன்மகள் வந்தாள்...’ பாட்டும், ‘பொல்லாதவன்’ படத்தில் ‘எங்கேயும்.. எப்போதும்..’ பாட்டும் பட்டையைக் கிளப்பிக் கொண்டிருக்கிறது அடுத்து ‘பில்லா’விலும் ‘மை... நேம் இஸ் பில்லா’... பாடலும் சுடச்சுட ரீ மிக்ஸில் கலக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. இந்த மூன்று பாடல்களும் அந்தக் காலத்தில் எம்.எஸ்.வி. இசையமைத்தவை என்பதுதான் ஹை லைட்.<br /><br />ஒரு மாலை நேரத்தில் மெல்லிசை மன்னரைச் சந்தித்தோம்.<br /><br />‘‘எப்படி இருக்கீங்க?’’ என்றதும்,<br /><br />‘‘ஹார்ட் ஆபரேசனுக்குப் பிறகு நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்தேன். தினமும் ‘பிஸியோதெரபி’ எடுத்துக்குறேன். இப்போ ஆல்ரைட். பழைய வேகம் வந்துடுச்சு. சமீபத்துல கூட ‘குங்குமக்காரி’ என்ற பக்தி ஆல்பத்துக்கும், ‘மணல்மேரி மாதா’ என்ற ஆல்பத்துக்கும் ஒரே வாரத்துல ரெக்கார்டிங் செய்து முடிச்சேன்.’’<br /><br />‘‘சினிமா இசை இப்போ எப்படி இருக்கு?’’<br /><br />‘‘எல்லாரும்... நல்லா பண்றாங்க. பிரமாதமான பாட்டெல்லாம் வருது. ஒரே ஒரு குறை, வார்த்தைகளைக் கடித்துத் துப்புறாங்க. கேட்கவே வருத்தமாயிருக்கு. நான் புதுசா மியூசிக் பண்ண வந்த சமயம் ‘தேவதாஸ்’ படத்துக்கு பாட்டு கம்போஸ் நடந்துக்கிட்டிருந்துச்சு. உடுமலை நாராயணகவி பாட்டை எழுதினார். சினிமாவுக்கு வர்றதுக்கு முன்ன நான் நாராயணகவி கிட்ட வேட்டி, சட்டை துவைச்சு போட்டுக்கிட்டு இருந்தேன். பிறகு தான் மியூசிக் பண்ற வாய்ப்புக் கிடைச்சது. ‘தேவதாஸ்’ படத்துல கவிராயர் எழுதின, ‘உலகே மாயம் வாழ்வே மாயம்’ என்ற பாட்டை கண்டசாலா பாடினார். தமிழ் சரியா உச்சரிக்க வராம ‘உல்கே மாயம்’னு பாடிட்டார். எவ்வளவோ சொல்லிக் குடுத்தும் வரல. சரின்னு அப்படியே பதிவு பண்ணிட்டோம். இதைக் கேட்டுட்டு உடுமலை நாராயணகவிராயர் என் கன்னத்துல ஓங்கி ஒரு அறை விட்டுட்டு, ‘ஏண்டா தமிழை இப்படிக் கொலை பண்றீங்க’ன்னு கோபப்பட்டார். அதுக்கப்புறம் ரொம்ப கவனமா பாடல் வரிகள் நல்லா கேட்கிற மாதிரி மியூசிக் பண்ணினேன். ஆனா கவிராயர் அன்னிக்கு பயந்தது மாதிரி இப்ப நடந்துட்டுருக்கு. கேரளாவிலோ, கர்நாடகாவிலோ இப்படிப் பாடமுடியாது. ஆனா தமிழர்கள் தான் மன்னிச்சு ஏத்துக்கிறாங்க.<br /><br />இது ஒரு பெரும் குறையா இருந்தாலும், புதிய புதிய பாடல்கள் வித்தியாசமான குரல்கள்னு ஒரு வெரைட்டியா கேட்க முடியுது.’’<br /><br />‘‘எல்லாரும் நல்லா பண்றதா சொன்னீங்க. இப்ப, பழைய பாடல்களை ரீ_மிக்ஸ் செய்யுறாங்க. அதில் அதிகமா உங்கள் பாடல்களாகவே இருக்கு. இது போன்ற முயற்சிகள் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?’’ இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் எம்.எஸ்.வி. முகம் மாறுகிறது. அதைத் தன் பளீர் புன்னகையால் மறைத்து விட்டுப் பேசுகிறார்.<br /><br />‘‘நானும் கேட்டேன். நான் யாரையும் குற்றம் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா இப்ப இருக்குற ரசிகர்கள், இளைய தலைமுறையினர் இதைத் தான் விரும்புறாங்கன்னு சொல்றது தப்பு. ‘‘தொட்டால் பூ மலரும்..’’ பாட்டை ரஹ்மான் ரீ_மிக்ஸ் செய்திருந்த சமயம், ஏர்போர்ட்ல மீட் பண்ணினோம். என்னைப் பார்த்துட்டு நான் எதுவும் சொல்வேனோன்னு பயந்தார் ரஹ்மான். ஆனா, நான் பாராட்டினேன். காரணம் ரஹ்மான் செய்தது ரீ_மிக்ஸ் மாதிரி இல்ல. முழு பாடல் வரிகளையும் அப்படியே வெச்சுக்கிட்டு டியூன் போட்டார். பாட்டு கேட்கவும் நல்லா இருந்தது. அதுதான் சரி. அப்படித்தான் பண்ணணும். ஆனா பழைய ட்யூனை வெச்சுக்கிட்டு இடையில் ‘காச் மூச்’னு கத்தறதும், சத்தமான மியூசிக்கும் கேட்கவே பரிதாபமாயிருக்கு. ஏன் இப்படிப் பண்ணணும். செய்தா ‘பழமை மாறாமல்’ செய்யணும். இப்ப கூட ‘பில்லா’ படத்துல ‘மை நேம் இஸ் பில்லா’ பாட்டை எனக்குப் போட்டுக் காண்பிக்கிறதுக்காக வர்றேன்னு சொன்னாங்க. நான் தவிர்த்துட்டேன். என்னோட வாழ்த்து எப்பவும் எல்லார்க்கும் இருக்கும். ஒரு ரசிகனா நான் இதை ரசிக்கவில்லை. இளைய தலைமுறைக்கு விஷம் பிடிக்குதுன்னா நாம விஷம் கொடுக்கலாமா? இது தப்பு. சரியில்ல...<br /><br />‘நினைத்தாலே இனிக்கும்’ படத்துக்காக கம்போஸ் செய்தபோது, ஒரு கிராமத்துப் பாடலை நான் பாடிக் காண்பித்தேன். ‘கத்தாழங் காட்டுக்குள்ள... விறகொடிக்கப் போனபுள்ள’ இதுதான் அந்தப் பாட்டு. அதையே கண்ணதாசன், ‘எங்கேயும் எப்போதும்’னு உடனே பாடலை எழுதிக் கொடுத்திட்டார். இப்படி ஒன்றிலிருந்து ஒன்று வந்தால் தப்பில்லை. எதையும் கெடுத்திடக் கூடாது’’ என்றவர், ‘‘சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்.. உள்ளத்தால் துடிக்கிறேன்’’ என்று உச்ச ஸ்தாயியில் பாட ஆரம்பித்தார்..</div><br /><br />"புது ராகம் படைப்பதாலே நானும் இறைவனே" என்று வைரமுத்து ஒரு பாடல் இயற்றி இருப்பார்.. மற்றவர்களுக்கு அது எப்படியோ, என்னை பொறுத்தவரையில் அது சரிதான்.. இசை அனைவருக்கும் பொதுவானது தான் என்றாலும் ஒரு பாடல் என்று வரும் போது அதை உண்டாக்கியவருக்கே அது சொந்தம் என்பது என் தாழ்மையான கருத்து..<br /><br />"<span style="font-style: italic;">இளைய தலைமுறைக்கு விஷம் பிடிக்குதுன்னா நாம விஷம் கொடுக்கலாமா? இது தப்பு. சரியில்ல...</span>" ---- திரு M S V அவர்களது இந்த கருத்தில் எனக்கு முழுமையான உடன்பாடு இருக்கிறதென்பதால்தான் நான் எனது எண்ணங்களை இங்கு பதிந்து வைத்திருக்கிறேன்..<br /><br />ரீமிக்ஸ் பாடல் தான் எனக்கு பிடித்திருக்கிறதென்று அர்த்தமில்லாமல் 50 முறை, 100 முறை என்று அந்த பாடலைக் கேட்பவர்கள், தயவு செய்து அதன் உண்மையான வடிவத்தை ஒருமுறையாவது கேட்டு இந்த இசைக்கலைங்கனுக்கு மரியாதை செய்ய வேண்டுமென்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்..<br /><br />நன்றி!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-5149764488165846562?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-51328583999467916832007-12-30T15:25:00.002+05:302011-12-21T08:04:27.593+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: 100%;">தமிழ் இசையைப் பொறுத்தமட்டில் உலகின் கடைக்கோடியில் இருக்கும் தமிழனையும் சென்றடைவது திரை இசை மட்டுமே என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.. அத்தகைய திரையிசையில் முடிசூடா மன்னராக விளங்கிய திரு. T M சௌந்தரராஜன் அவர்களைப் பற்றியே இந்த கட்டுரை..<br /><br />பிறப்பால் தமிழலரல்லாத இவரது தமிழின் ஆளுமைத்திறன் இன்றைய பாடகர்களை வெட்கித் தலைகுனியச் செய்யும்.. ஆம், இவர் மதுரையில் பிறந்த ஒரு சௌராஷ்டிர சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்.. "அந்தக்காலத்தில் இவர்களால் அவ்வளவு சரளமாக தமிழில் உரையாட முடியாது.. குழாயடி சண்டைகளின்போது கூட தமிழில் மற்றவர்கள் இவர்களைத் திட்டினால், அவர்களுக்கு ஈடுகுடுக்க முடியாமல் இவர்கள் பதிலுக்கு <span style="font-style: italic;">எல்லாம் உனக்குத்தான</span>்" (நீ திட்டியது அனைத்தும் உன்னையே சேரும் என்கிற அர்த்தத்தில்) என்ற ஒரே வார்தையை மட்டுமே பயன்படுத்துவார்கள்" என்று நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.. இத்தகைய பின்புலத்தில் வந்த ஒரு மனிதனால் சுத்தமான சுந்தரத்தமிழில் பாட முடிந்தது என்றால் அது ஆச்சர்யப் படவேண்டிய விஷயம் அல்லவா..<br /><br />இவரிடம் பக்தி ரசம் சொட்டும் அருணகிரிநாதரின் <span style="font-style: italic;">முத்தைத்தரு பத்தித்திருநகை</span> -யும் வரும்.. மேற்கத்திய இசையை அடிப்படையாகக் <span style="font-style: italic;">கொண்ட யார் அந்த நிலவு</span>-ம் வரும்.. காதல் (ஞாயிறு என்பது பெண்ணாக), வீரம் (அச்சம் என்பது மடமையடா), பக்தி (சிந்தனை செய் மனமே), பாசம் (மலர்களைப் போல் தங்கை உறங்குகின்றாள்), சோகம் (தரை மேல் பிறக்க வைத்தான்). தத்துவம் (மனிதன் நினைப்பதுண்டு்) என்று மனிதனின் அத்தனை உணர்ச்சிகளையும் தன் பாடல்களில் மிக அற்புதமாக வெளிப்படுத்தியவர்..<br /><br />அற்புதமான வரிகளைக் கொண்ட பாடல்களை திரு. கண்ணதாசன் இயற்றினாரென்றால், அதற்கு திரு. M S விஸ்வநாதன் அருமையாக மெட்டமைத்திருப்பார்.. அதை அடித்தட்டு மக்களிடம் கூட கொண்டுசென்று சேர்த்தவர் திரு.T M சௌந்தரராஜன் அவர்கள்தான் என்றால் அது மிகையாகாது.. முறையாக சங்கீதம் பயின்றவராதலால், திரையிசையோடு நின்றுவிடாமல் கர்நாடக இசையிலும் ஜொலித்தவர் இவர்..<br /><br />இறுதியாக திரு. வைரமுத்து அவர்கள் சமீபத்தில் நமது T M சௌந்தரராஜனைப் பற்றி கூறியதையே நானும் இங்கே கூற விரும்புகிறேன்.. "இப்படியயொரு கலைஞன் அமைவது மீண்டும் அரிது. காது படைத்தவர்களே! வாழும்போதே கொண்டாடுங்கள் அந்த ஆலய மணிக்குரல் நாயகனை! "..<br /><br />நன்றி!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-5132858399946791683?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6634373451794900542.post-18855569258728819652007-12-28T23:14:00.003+05:302011-12-15T19:10:37.666+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: 100%;">தலைப்பைப் பாத்துட்டு எதோ கிளுகிளுப்பான விஷயமா இருக்கும்னு ரொம்ப ஆர்வமா படிக்க ஆரம்பிக்கிறவுங்க தயவு செய்து என்ன மன்னிச்சிடுங்க...இது அந்த மாதிரியான விஷயம் இல்ல.. ஒரு சாதாரண மனுஷன் (வேற யாரும் இல்லங்க - நான்தான்) வாழ்கைல முதல் தடவையா போலீஸ் ஸ்டேஷன்க்கு போனா அவனோட அனுபவங்கள் எப்படி இருக்கும் அப்படிங்குறதுதான் இந்த தலைப்போட அர்த்தம்...<br /><br />2 மாசத்துக்கு முன்னாடி என்னோட மொபைல் போனை நான் தொலைச்சிட்டேங்க.. அதுக்கு, நான் குடியிருக்குற எரியாவோட ஏர்போர்ட் ரோடு போலீஸ் ஸ்டேஷன்க்கு ஒரு கம்ப்ளைன்ட் குடுக்கலாம்னு போனேன்.. ஆட்டோல போகும்போதே மனசுக்குள்ள எதோ சொல்லமுடியாத ஒரு பரபரப்பு.. என்ன நடக்குமோ ஏது நடக்குமோன்னு ஒரு கலவரமான எதிர்பார்ப்பு.. வாசல்ல இறங்குனதும் அப்படியே பாத்தேன்.. இங்க பெங்களூர பொருத்தவரைக்கும் போலீஸ் ஸ்டேஷன் கொஞ்சம் நல்லாவே இருந்துது .. (நம்ம ஊர் மாதிரி டிபிகல் சிகப்பு கலர் செங்கல் பில்டிங் இல்ல..) இப்படியாக, ஒரு வழியா போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள்ள புகுந்துட்டேன்.. உள்ள நுழையும்போதே யாருக்கோ கவனிப்பு நடந்துக்கிட்டுருந்த சப்தம் கேட்டது.. கொஞ்சம் கலவரத்தொட "என்ன பண்றது இப்போ .. சார்னு ஒரு சப்தம் குடுக்கலாமானு" யோசிச்சுகிட்டு அப்படியே நின்னுக்கிட்டுருந்தேன்..<br /><br />அப்போ உள்ள இருந்த வந்த ஒரு போலீஸ்காரர் என்ன வேணும்னு கன்னடால கேட்டாரு.. கம்ப்ளைன்ட் குடுக்கணும்னு இங்கிலிஷ்ல சொன்னேன்.. "ரைட்டர் வெளிய டீ சாப்பிட போயிருக்காரு, 2 நிமிஷத்துல வந்துருவாரு அந்த பென்ச்ல உக்காருங்க" அப்படின்னு அவரும் இங்கிலிஷ்ல சொன்னாரு.. "அப்பாடா! மொழிப் பிரச்சனை இல்லேன்னு நிம்மதியா அந்த பென்ச்ல உக்காந்து ரைட்டருக்காக வெய்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.. கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் கழிச்சி அந்த ரைட்டர் வந்தாரு.. என்ன கம்ப்ளைன்ட் குடுக்கனும்னு அவரும் ஒரு மாதிரியான இங்கிலிஷ்ல கேட்டாரு.. நான் விஷயத்த சொன்னேன். "சரி, நீங்க எங்க குடி இருக்கேங்க" .. "ஏர்போர்ட் ரோடு-ல தான் சார்".. "அடடா, அது நம்ம கன்ட்ரோல்ல வராதே, நீங்க நேரா HAL போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் உங்க கம்ப்ளைன்ட்ட குடுங்க.. " இப்படி சொல்லிட்டு சிரிச்ச முகத்தோட என்ன வழயனுப்பி வச்சார்..<br /><br />நானும் சரின்னு சொல்லி நேரா கெளம்பி HAL போலீஸ் ஸ்டேஷன்க்கு போனேன்.. அங்கயும் இதே கதை தான்.. உள்ள யாருக்கோ கவனிப்பு நடந்துக்கிட்டுருக்க நான் வெளிய ஒரு மணி நேரம் காத்திருந்தேன்.. ரைட்டர் வந்து விஷயத்த கேட்டுட்டு, "சரி, நீங்க எங்க குடி இருக்கேங்க" - "ஏர்போர்ட் ரோடு-ல தான் மேடம்".. ஆமாங்க, இங்க இருந்தது ஒரு லேடி ரைட்டர்.. சரி, இங்க கண்டிப்பா நம்ம கம்ப்ளைன்ட எடுத்துபாங்கன்னு நம்பிக்கையோட இருந்தேன்.. அந்த ரைட்டர் "நீங்க உங்க மொபைல் எங்க தொலைச்சீங்க " - "சரியா தெரியலைங்க" - "சரி, கடைசியா எப்போ போன் பண்ணினீங்க" - "ஆபீஸ்ல இருக்கும்போது எங்க வீட்டுக்கு பேசினேன்" - "ஆபீஸ் எங்க இருக்கு" - "மான்யாதா" - "அப்போ நீங்க அங்க இருக்குற போலீஸ் ஸ்டேஷன்லதான் கம்ப்ளைன்ட் குடுக்கணும்"<br />இப்படியாக எங்க உரையாடல் முடிஞ்சதும் என்ன அவுங்களும் வழியனுப்பி வைச்சுச்சுட்டாங்க..<br /><br />எங்க ஆபீஸ் என் வீட்டுல இருந்து சுமார் 20 கிலோமீட்டர் இருக்கும் .. திரும்பவும் போய் அலையுறதுக்கு எனக்கு உடம்புல தெம்பில்லாம சரின்னு அந்த மொபைல் தொலைஞ்சது தொலஞ்சதாவே இருக்கட்டும்னு நான் வேற புது மொபைல் வாங்கிட்டேங்க.. அங்க போய் கம்ப்ளைன்ட் குடுத்துருந்தா கண்டிப்பா கேஸ் பைல் பண்ணிருப்பாங்கன்னு எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தத நான் கண்டிப்பா இங்க சொல்லிஆகனும்.. இப்படியாக என்னோட முதல் அனுபவம் ஓரளவுக்கு நான் எதிர்பாத்தமாதிரி இல்லாம நல்லபடியா இருந்தது..<br /><br />சரி, இப்போ முடிவுரை எழுத ஆரம்பிக்கலாமா..<br />1. நான் தமிழன்றது தெரிஞ்சுதோ தெரியலையோ , நான் ஒரு கன்னடன் இல்லேங்குறது அவுங்களுக்கு கண்டிப்பா தெரிஞ்சுருக்கு .. ஆனாலும் எந்த வித வித்தியாசமும் இல்லாம என்ன நல்லபடியா அணுகியமுறை எனக்கு ரொம்ப சந்தோசத்த குடுத்ததுனு சொல்லுவேன்..<br />2. ஸ்டேஷனுக்குள்ள ஜெயில்-ல ஒருத்தர போட்டு அடி பிண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்கன்னு சொன்னேன்ல .. அந்த மனுஷனோட அலறல் சப்தம் அடுத்த 2 நாளுக்கு என் காதுல கேட்டுக்கிட்டே இருந்ததுங்க.. இதுக்கெல்லாம் நாம ஒண்ணும் பண்ண முடியாதில்லயா.. அதனால நாம இதையும் விட்ருவோம்..<br />3. அங்க இங்கன்னு என்ன அலையவிட்டாங்கங்குறது மட்டும் தான் எனக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமா இருந்தது.. இருந்தாலும் அதுவும் சரிதான்னு தோணுது .. ஆமாங்க, அந்தந்த ஏரியாவ பத்தி அந்த போலீஸுக்குதான தான தெரியும்..<br /><br />அந்த லேடி ரைட்டர் மட்டும் என்ன உக்கார சொல்லவே இல்ல .. இருந்தாலும் நான சேர இழுத்து போட்டுட்டு உக்காந்தேன்.. அப்போ எனக்கு அது பெரிய விஷயமா தெரிஞ்சது .. இப்போ நெனைச்சு பாத்தா, அது ஒரு<br />விஷயமாவே தெரியல.. ஆமாங்க, அவுங்களுக்கும் எவ்வளோ வேலைப்பளு, மன அழுத்தம் இருக்கும் ஒவ்வொரு நாளும்..<br /><br />நாம கம்ப்ளைன்ட் குடுத்தா அத கண்டுபுடிச்சு தந்துருவாங்களானுனு எனக்கு தெரியாது .. ஆனாலும் நான் இங்க கேட்டுகுறது என்னனா யாரும் தயவு செய்து போலீஸ் ஸ்டேஷன்க்கு போறதுக்கு பயப்பட வேண்டாம்ங்குறதுதான்<br /><br />பின் குறிப்பு : சமீபத்துல நான் என்னோட சொந்த ஊருக்கு போனபோது அங்கதான் என்னோட மொபைல் தொலஞ்சதுனு சொல்லி எனக்கு தெரிஞ்சவங்கள வச்சு கம்ப்ளைன்ட் குடுத்து, போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கே போகாம கேஸ் பைல் பண்ணிட்டேன் :-)<br /><br />நன்றி!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6634373451794900542-1885556925872881965?l=saamaniyan.blogspot.com' alt='' /></div>பிரசன்னா கண்ணன்http://www.blogger.com/profile/10605117813969642889noreply@blogger.com2